Αυτό το ζήτημα τριβέλιζε στο μυαλό μου κάπου εκεί τον Ιούνιο, ενόψει των 26ων γενεθλίων μου. Με έπιασε ένα άγχος ότι αυτό ήταν, μεγάλωσα κι εγώ, και φρόντισε ο τότε αγαπημένος μου να μου το επιβεβαιώσει με τα τρυφερά λόγια : «Πάει την πέρασες την πιπινο-ηλικία κι εσύ…» Σνιφ, σνιφ, εγώ δεν πτοούμαι, αν βάλω το τζινάκι μου και τα αθλητικά μου (και δε ντυθώ όπως όταν έρχομαι στη δουλειά, σαν τη θείτσα), δε μακιγιαριστώ και τη στήσω έξω από κανένα σχολείο, σίγουρα θα με περάσουν για δική τους. Εδώ που τα λέμε βέβαια, δε νομίζω οι σημερινές μαθήτριες να κυκλοφορούν με τζίν και αθλητικά και αμακιγιάριστες, αλλά τέλοσπάντων… Λέω λοιπόν να συνοψίσω ποιά είναι τα πρώτα συμπτώματα για να διαγνώσει κανείς ότι έχει μεγαλώσει κι επισήμως… 1)      Οι φίλοι σου αρχίζουν να παίρνουν δάνεια και να αγοράζουν δικά τους σπίτια με έπιπλα όχι από το Μοναστηράκι αλλά από το Habitat (Lydia, εσύ ξέρεις J)2)      Οι φίλοι σου δειλά-δειλά, ένας-ένας κάνουν το επόμενο βήμα στις σχέσεις τους, και αν αυτό δε λέγεται αρραβώνας και γάμος, λέγεται απλά συμβίωση. 3)      Με τους φίλους σου βρίσκεστε ως επί το πλείστον για φαγητό, σε κανένα γραφικό συνοικιακό ταβερνάκι ή στο τσακίρ κέφι σε κανένα από τα προαναφερθέντα ιδιόκτητα σπίτια για παρακολούθηση dvd.4)      Οι γονείς σου έχουν ήδη αρχίσει τις πρώτες σπόντες περί γάμου και βίου ανθόσπαρτου και λιμπίζονται εγγονάκια. Παράλληλα η γιαγιά σου έχει θέσει ως τελευταίο στόχο της πριν αποδημήσει εις Κύριον, να σε δει νυφούλα. Ας μην ξεχάσουμε και το λοιπό συγγενολόι που με την πρώτη ευκαιρία θα αναρρωτηθεί πότε θα φάει κουφέτα εις βάρος σου. Θείες και θείοι που λένε «Φτου-φτου (φτύνουν στα αλήθεια) πως μεγάλωσες και πώς ομόρφυνες, άντε με ένα καλό παιδί» (κι εσύ καθώς σκουπίζεις τα σταγονίδια που εκτοξεύτηκαν προσπαθείς να κρατήσεις την ψυχραιμία σου και να μην απαντήσεις α-κατάλληλα). Εϊναι βέβαια και κάτι εξαδέλφες, μικρότερες στην ηλικία, που βάλθηκαν να χαλάσουν την πιάτσα και καβάτζωσαν ήδη τον εκλεκτό της καρδιάς τους κι έτσι έμεινες εσύ η μεγαλύτερη να αντιμετωπίσεις τη στρατιά των θείων… (μακρυγόρησα)5)      Όταν επιστρέφεις στη γενέτειρά σου ανακαλύπτεις ότι α) δε θυμάσαι πια τα ονόματα των δρόμων, β) δεν υπάρχει καμία από τις καφετέριες που πήγαινες ως μαθήτρια, γ) συναντάς συμμαθητές σου που δε σου μιλούν γιατί πολύ απλά δε σε θυμούνται (ή δε σε αναγνωρίζουν).6)      Ανακαλύπτεις την πρώτη άσπρη τρίχα στα μαλλιά σου (τρομακτική εμπειρία, την ξεπάτωσα όμως χωρίς δεύτερη σκέψη)7)      Πλησιάζει η ημερομηνία για το reunion της τάξης σου που είχε καθοριστεί δέκα χρόνια μετά τη λήξη της σχολικής σας θητείας (… και τότε σου είχε φανεί τοοοόσο μακρινό) 8)       Τα πιτσιρίκια όταν σου απευθύνουν το λόγο σου μιλάνε στον πληθυντικό «Κυρίααα….» Κεριά! (μου έχει στοιχίσει πολύ)9)      Συνειδητοποιείς ότι ξαφνικά χαλβαδιάζεις κάτι ψιλοτάκουνες γόβες, ποιά εσύ, που παρόλο το ύψος επιπέδου hobbit πάντα βολευόσουν τα άνετα ισόπατα παπουτσάκια σου και τα camperakia. (να ανησυχήσω με τον εαυτό μου?)10)  Αρχίζεις να συμμετέχεις ενεργά σε συζητήσεις για το πού πάει η «νέα γενιά» και το πόσο έχουν αλλάξει τα σημερινά παιδιά (όπα και το χάσμα των γενεών)11)  Για να αποκτήσεις φοιτητικό πάσο, κάνεις διάφορες παγαποντιές (σσσςςςς μην με μαρτυρήσετε)12)  Μπαίνεις σιγά σιγά στο τριπάκι να βάζεις κρεμούλες στο πρόσωπο, ημέρας, νυκτός, κτλ, άλλη για τα μάτια, άλλη για τα φρύδια… (νά’ναι καλά και οι αισθητικοί που αφήνουν ουρλιαχτό τύπου Ιιιιι!!!! (Ζουμπουλία στο παρα 5) όταν τους λές διστακτικά ότι με το ζόρι βάζεις καμιά ενυδατική μετά το μπάνιο..)13)  Έχεις μάθει πλέον να συμπληρώνεις μόνος σου τη φορολογική σου δήλωση, ξέρεις το ΑΦΜ σου απέξω καθώς και σε ποιά ΔΟΥ ανήκεις… (και περιμένεις την εκκαθάριση μπας και ξελασπώσεις λίγο και πάρεις τις γόβες που λέγαμε)14)  Όταν λες στους φίλους σου να πάτε λούνα πάρκ σε κοιτάνε σαν εξωγήινη και καταλήγετε σε ένα από τα γραφικά συνοικιακά ταβερνάκια (βλέπε no 3))15)  Εδώ που τα λέμε κι εσύ η ίδια το πρώην party animal τον τελευταίο καιρό έχεις περάσει σαββατόβραδα σπίτι στο «χαλαρό» γιατί έχεις βαρεθεί να ντύνεσαι, να στολίζεσαι, να συνωστίζεσαι στα πηγμένα μπαράκια του Ψυρρή… κι έχεις απορρίψει πρόταση για πάρτυ επειδή ήταν στη Γλυφάδα (και ποιος ξενιτεύεται βραδιάτικα…)16)  Να συνεχίσω? Μπα… αρχίζει να γίνεται κουραστικό. Μια μέρα λοιπόν ξαφνικά ξυπνάς και συνειδητοποιείς όλα τα παραπάνω (όπως προείπα το πιθανότερο είναι να σου συμβεί κοντά στα γενέθλια σου) και σε πιάνει ένα άγχος. Ποιος είμαι, που πάω, αρχίζεις τις συγκρίσεις με τους συνομιλήκους σου, τραγουδάς «Δε φταίω εγώ που μεγαλώνω, χτυπάει πισώπλατα ο χρόνος» από τους Λαθρεπιβάτες, συνειδητοποιείς ότι και μόνο το γεγονός ότι ξέρεις αυτό το τραγούδι είναι ανησυχητικό… ουφ….. Αλλά πάλι σκέφτομαι ότι πολύ πρόσφατα μου ζήτησαν ταυτότητα για να μπώ στο Soul (χιχιχι) και ο πορτιέρης κοίταζε αποχαυνωμένος μιά εμένα, μια την ταυτότητα με την τρομερή χρονολογία «1980» γραμμένη ξεκάθαρα… και την πρόσφατη επίσκεψή μου σε αρχαιολογικό χόρο όπου δεν πλήρωσα εισιτήριο μόνο εγώ γιατί «άτομα κάτω των 18 ετών έχουν ελεύθερη είσοδο» και παίρνω θάρρος. Υπάρχει ελπίς.