* Η ώρα είναι 15.30. Μου έχει μείνει άλλη μιάμιση ώρα. Πρέπει να πάω στους ορόφους να χαιρετήσω. Οι περισσότεροι δεν ξέρουν ότι φεύγω. Σιχαίνομαι τις χαιρετούρες και να δίνω εξηγήσεις. Να απαντάω στις ίδιες ερωτήσεις. Μπαίνω στον πειρασμό να στείλω απλά ένα mail. Αλλά λιγάκι απαράδεκτο μου φαίνεται. Ήδη όμως έχουν αρχίσει να με συγκινούν… πάλι δέθηκα, πώς το κατάφερα αυτό? Για την πρόσληψή μου είχα υπογράψει πιο πολλά χαρτιά κι από όσα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τη διάρκεια της θητείας του. Μέχρι καρδιογράφημα με έβαλαν κι έκανα (μην πάρουν ελαττωματικό μοντέλο βλέπεις). Και τώρα για να φύγω, τίποτα. Απλά ανοίγω την πόρτα και φεύγω. Very convenient…
* Πρέπει σήμερα να μαζέψω τα συμπράγκαλα. Τάπερ της μαμάς, δώρα, ρούχα, παπούτσια, το mp3 player, το laptop (βλέπε έξοδος κινδύνου), το βιβλίο μου απαραιτήτως, μία ήττα, άλλη μία, την ουρά στα σκέλια, γειά σου μαμά! Γειά σου μπαμπά! Γεια σου αδερφή. Γεια σου πόλη που δεν ξέρω αν με θυμάσαι πια. Γεια σας φίλοι παιδικοί που κάθε φορά που σας βλέπω ξαφνιάζομαι γιατί μέσα μου έχει μείνει η παιδική σας εικόνα. Γεια σας εφηβικά όνειρα που πέταξα μεσοπέλαγα στο ταξίδι Κρήτη – Αθήνα και τούμπαλιν… κι ακόμα περιμένω να τα δω να ευδοκιμούν. Όπως περίμενα σαν ήμουν μικρή να δώ βερυκοκιές να φυτρώνουν στη μέση του Αιγαίου από τα κουκούτσια που έφτυνα με μανία με τον παππού μου από το κατάστρωμα… που είναι βρε παππού οι βερυκοκιές που μού’ταξες?
* χθες βράδυ…με έπιανες από τη μέση, με άγγιζες στην πλάτη, μου χάιδευες στα δάχτυλα… κι ένιωθα να με διαπερνάει ηλεκτρισμός. Αμηχανία? Αντίσταση και άμυνα που κάποιος «εισβάλλει» στα ξαφνικά? Ερωτισμός? Όλα αυτά μαζί? Με προκαλείς και δε θα σου φταίω εγώ αν κάποια στιγμή αφεθώ από την αυτοσυγκράτησή μου και σε βουτήξω.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
|

