Αρχείο γιαΙανουαρίου, 2007
{ Ιανουαρίου 29, 2007 @ 2:14 πμ }
·
{ Uncategorized }
{ Tags: old av stuff }
·
{ }
Σήμερα παρέλειψα μια μέρα από τη ζωή μου. Το 2007 έχει για μένα πλέον 364 ημέρες.Μερικές φορές φαντάζομαι ότι βλέπω τον εαυτό μου από ψηλά. Τις κινήσεις και τις ακινησίες μου. Αν υπήρχε ένας κουτσομπόλης δορυφόρος που θα περιεργαζόταν τις ζωές των ανθρώπων κρυφοκοιτάζοντας μέσα από τοίχους και ταράτσες, αυτός ο δορυφόρος βάζω στοίχημα ότι θα γελούσε πολύ μαζί μου. Ειδικά σήμερα.Τα φώτα σβηστά για να χάνονται τα χρώματα και να ξεχωρίζουν μόνο τα περιγράμματα και οι σκιές. Μοναδικοί ήχοι το μονότονο γουργούρισμα του ψυγείου, μια βρύση που στάζει ρυθμικά και το μακρινό βουητό από το δρόμο κάτω. Κι εγώ να εναλλάσσω μόνο τις στάσεις του σώματός μου στο κρεββάτι και να νιώθω πως βρίσκομαι σε ελεύθερη πτώση πάνω από μια Μαύρη Τρύπα που απορροφά όλη την ενέργειά μου.
Μία μέρα αφιερωμένη στο τίποτα.
{ Ιανουαρίου 27, 2007 @ 2:24 πμ }
·
{ Uncategorized }
{ Tags: old av stuff }
·
{ }
Απόψε ξαναθυμήθηκα τι σημαίνει θέατρο. Τί σημαίνει ηθοποιός. Τί σημαίνει σκηνοθεσία. Το έργο είχε τόσα ερεθίσματα που ακόμα δε μπορώ να ιεραρχήσω και να αναλύσω. Ήταν πραγματικά μοναδική εμπειρία. Κι ας ήταν άβολα τα σκαλάκια του εξώστη (το ύψος μου δε βοηθάει μερικές φορές).Δεν είμαι κριτικός θεάτρου, δεν είμαι γνώστης αλλίμονο. Όμως ένιωθα τη φωνή του πρωταγωνιστή να μπήγει βαθιά το μαχαίρι μέσα μου. Νιώθω ακόμα τον αντίλλαλό του στο κεφάλι μου. Όπως και το παράπονο της ασπρομάλλας γιαγιάς: « Είμαι μόνη, είμαι ελεύθερη κι είμαι ακόμα εδώ». Δεν ξεχνιέται έυκολα αυτή η φωνή… Βγαίνοντας ταρακουνημένη και συγκλονισμένη στην Πανεπιστημίου, συνάντησα τη δεύτερη βάρδια.. Τη «βραδινή». Όχι δεν είχε κάποια μεταμεσονύκτια παράσταση το θέατρο. Απλά δίπλα ακριβώς είναι η σκηνή του REX. Ένας άλλος κόσμος.Έβαλα τα ακουστικά στα αυτιά μου και περίμενα καρτερικά το τρόλλεϋ που είχε κολλήσει σε μια θάλασσα αυτοκινήτων. «Πέμπτη κι έχει τόση κίνηση?» αναρρωτήθηκα, μεγαλόφωνα όπως αποδείχτηκε, γιατί μια κυρία στην στάση με διόρθωσε, «είναι Παρασκευή!». Για δες… Μπήκα στο τρόλλευ και βγήκα στον πηγαιμό για τα Πατήσια. Ένιωθα μια ανεξήγητη ηρεμία. Δε με ενόχλησε ούτε το στρίμωγμα, ούτε η κίνηση. Λες και είχε φύγει όλη η ένταση. Λες και την πήρε στην πλάτη του ο Ερρίκος ο Δ’. Μεγάλο δώρο.
Ευχαριστώ.
{ Ιανουαρίου 25, 2007 @ 2:27 πμ }
·
{ old av stuff }
{ Tags: old av stuff }
·
{ }
Στην υγειά σου! Τί δειλιάζεις, πιές το, άσπρο πάτο. Κοίτα, κοίτα! Έφτιαξα κυκλάκια! Απροσδόκητη επίδειξη δεξιοτεχνίας από κάποιον μη καπνιστή.. Δες τα, αποχωρίζονται τα χείλη, ανοίγουν, μεγαλώνει η διάμετρος, υψώνονται. Κι ύστερα χάνονται. Απλώνεται ο καπνός, εξερευνεί το δωμάτιο. Τρυπώνει στις γωνίτσες που κάθε τόσο κρύβομαι κι εγώ. Μια βαριά ανδρική φωνή μου τραγουδάει. Θέλω κι άλλο. Ευτυχώς η τεχνολογία παρέχει απλόχερα τέτοιες χάρες. Κι άλλο, κι άλλο…Αυτή τη χαρά απόψε δε μπορεί να μου τη στερήσει κανείς. Είναι όλη δική μου. Δεν θα μου την αναιρέσει κανείς. Είναι μοναχική και άρα απόλυτη. Βλέπω έξω από το παράθυρο το Βασίλειο της Κεραίας και ξαφνικά μου φαίνεται κι αυτό αρμονικό. Υπό τον ήχο αυτής της συγκλονιστικής τρίλλιας στο πιάνο και τη φωνή του Bowie. Μακάρι να διατηρούνταν η αίσθηση αυτή μέχρι το φως της αυριανής ημέρας. Μα τότε θα χαθεί η πληρότητα τούτη και τίποτα δε θα είναι και πάλι αρκετό.
Ωχ… σα να πύκνωσε πολύ ο καπνός… και να τελειώνει το cd..
{ Ιανουαρίου 17, 2007 @ 5:29 μμ }
·
{ Uncategorized }
{ Tags: old av stuff }
·
{ }
Καλωσήρθες. Εσύ μου χτύπησες την πόρτα? Τί, θέλεις να περάσεις μέσα? Μα που να σε φιλοξενήσω…Δε βλέπεις; Είναι σχεδόν ερείπιο. Τα παραθυρόφυλλα σάπισαν, τα τζάμια έχουν σπάσει από καιρό. Κι οι τοίχοι έχουν πια τόσες ρωγμές που ο αέρας κι η βροχή είναι μόνιμοι επισκέπτες. Πού να σε ζεστάνω? Τα ξύλα σώθηκαν, η φωτιά αργοσβήνει. Κάτι να σε κεράσω, μα τι… Τα ποτήρια είναι τρύπια. Ίσα που θα προλάβεις να βρέξεις τα χείλη σου. Δε μπορώ να σε ξεδιψάσω. Ο καφές έχει κρυώσει κι είναι σκέτο δηλητήριο. Τούτο το σπίτι δεν είναι φιλόξενο. Μόνο εγώ το ανέχομαι, μόνο εμένα ανέχεται. Για να το επισκευάσεις θέλει δουλειά πολλή. Έχεις χρόνο? Έχεις δύναμη? Αλλιώς μην ασχοληθείς. Θα αφήσεις κι άλλες ρωγμές.
{ Ιανουαρίου 15, 2007 @ 4:43 μμ }
·
{ Uncategorized }
{ Tags: old av stuff }
·
{ }
Το σαββατοκύριακο πέρασε μέσα σε μια γενική θολούρα. Στο μυαλό μου είναι όλα τοπίο στην ομίχλη. Το σαββάτο έπρεπε να έρθω αντιμέτωπη με τις συνέπειες της αμαρτίας της προηγούμενης εβδομάδας. Αποσυντονίστηκα όμως τελείως και μάλλον έπεσα σε αντιφάσεις. Γιατί το ένα C έλεγε κάτι και το άλλο C έκανε κάτι άλλο. Με λίγα λόγια η CC τα έκανε μπάχαλο J. Μα πώς γίνεται για το ίδιο πράγμα να έχω πάντα μέσα στο κεφάλι μου δύο αντίθετες απόψεις και να μη μπορώ να αποφασίσω? Ουφ. Ευτυχώς μετά η βότκα-καλούα (το νέο αμαρτωλό ποτό μου), τα έκανε όλα λίγο πιο εύκολα. Άρχισα πάλι να χοροπηδάω σα χαζό, και χωρίς να με χτυπήσουν τα υπαρξιακά μου αυτή τη φορά. Έδωσα και ρεσιτάλ κοινωνικότητας και έκανα ενα late new year resolution, ότι η νέα χρονιά θα έχει πολύ φλερτ, φλερτ, φλερτ. Την άλλη μέρα βέβαια άρχισα να με κατακρίνω για το πόσο ελαφρόμυαλη και ματαιόδοξη είμαι. Μετά άρχισε η ζαλάδα, που μάλλον οφειλόταν στον σίδηρο που θα έχει πιάσει (πάλι) (και αυτός) πάτο. Νόμιζα ότι θα λιποθυμίσω μέσα στο τρόλλεϋ. Λονδίνο-Αμστερνταμ ή Βερολίνο. Δε θυμάμαι που ακριβώς θα πάω, αλλά θα πάω γιατί μέσα στη θολούρα μου συναίνεσα, ορθολογικά πάντα σκεπτόμενη (εδώ γελάνε), κι έτσι θα αποτελειώσω τις πενιχρές μου οικονομίες σε κάποια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα τον άλλο μήνα. Ό,τι με ρωτούσαν εγώ έλεγα ναι, κι έτσι δεν ξέρω τώρα τί ακριβώς αποφασίστηκε. Μάλλον Berlin it is. Ελπίζω να με ειδοποιήσουν εγκαίρως για να φτιάξω βαλίτσες. Κι ενώ νόμιζα ότι πέρασε ένα ανάλαφρο και ξέγνοιαστο κι ίσως λίγο σουρεαλιστικό διήμερο, το μηχανάκι μέσα στο κεφάλι μου είχε άλλη άποψη. Δούλεψε υπερωριακά παράγοντας τις πιο «ευχάριστες» και «αισιόδοξες» σκέψεις και μου στέρησε τον ύπνο. Δεν έλεγε να σταματήσει. Μα πού είναι επιτέλους αυτός ο διακόπτης που το θέτει σε κατάσταση standby? Είναι πολύ κουραστικό, αλήθεια, δε θέλω να σκέφτομαι τόσο.
Υ.Γ. Έχω ένα ερώτημα να θέσω. Ένα τραγούδι που στο ρεφραίν λέει « Sex and Mayhem” λέει σε κανέναν κάτι? Μου έχει κολλήσει και δεν το βρίσκω πουθενά.
{ Ιανουαρίου 10, 2007 @ 8:06 μμ }
·
{ Uncategorized }
{ Tags: old av stuff }
·
{ }
Μετράς τις μέρες και τις νύχτες με τα όνειρα. Αυτά που δεν ζήτησες και όμως είδες, κι αυτά που λαχτάρησες κι όμως αρνήθηκαν πεισματικά να σου φανερωθούν. Μετράς τις ώρες και τα λεπτά όπως προσπαθείς να συγκρατήσεις την άμμο που ξεφεύγει ανάμεσα στα δάχτυλά σου. Άκου μια μελωδία πλανάται στον αέρα. Μπορείς να τη σιγοτραγουδήσεις? Δες κι αυτούς τους χρωματισμούς στον ορίζοντα πώς αλλάζουν και μεταμορφώνονται. Να μπορούσες να τους κλείσεις μέσα σου για πάντα… Μα πώς γίνεται να χάνεις το νήμα κάθε τρείς και λίγο? Όλο ζητάς μια Αριάδνη νά’ρχεται και να στο ξαναδίνει στο χέρι. Κοιτάζεις στον καθρέφτη και βλέπεις κάτι οικείο και ξένο. Κάτι όμορφο και αποκρουστικό. Μετά ξεχνιέσαι στις μικρές ασήμαντες ασχολίες. Γιατί είναι πιο εύκολες από τις άλλες που αναβάλλεις συνεχώς. Δυο κίτρινα μάτια σε μια σπηλιά σε κοίταζαν χτές βράδυ επίμονα κι εσύ θαρραλέα όρμησες για ηρωισμούς που μόνο στα όνειρα χωράνε. Τώρα αποφάσισες να αποτραβηχτείς λιγάκι από την πολλή βουή του κόσμου κι είπες να μείνεις μόνο με αυτά που έμαθες από μικρός να αντιμετωπίζεις. Επιστροφή στην εφηβική σου εσωστρέφεια. Οι αράδες από τα βιβλία και η εναλλαγή των συγχορδιών. Πρέπει να φύγω. Πού θα πάω? Δεν ξέρω, αλλά πρέπει να φύγω, δεν είναι αστείο πια. Κάποιος, κάτι με καλεί. Δεν ακούς τίποτα? Ίσως εγώ να θέλω να το ακούσω γι’αυτό συνέχεια αντηχεί στ’αυτιά μου. Οι προσωπικές μου Σειρήνες.
{ Ιανουαρίου 8, 2007 @ 3:10 πμ }
·
{ Uncategorized }
{ Tags: old av stuff }
·
{ }
Βρίσκομαι σε παράξενη φάση. Νιώθω πως βρίσκομαι στο μεταίχμιο, σε κάποιο μεταβατικό στάδιο. Έχω την περίεργη αίσθηση ότι όλα θα αλλάξουν. Δεν ξέρω αν είναι ευσεβής πόθος ή προαίσθηση. Ίσως και τα δύο μαζί. Πρέπει να κάνω ένα καλό ξεσκαρτάρισμα στη ζωή μου, να πετάξω όσα φυλλάω στις ναφθαλίνες, να κάνω μια στροφή και να αφήσω πίσω όσα έχουν τελειώσει και αρνούμαι να το αντιμετωπίσω κατάματα. Πρέπει να μαζέψω τις σκόρπιες μου σκέψεις και να συγκεντρωθώ λιγάκι. Πάντα το είχα αυτό το πρόβλημα της αφηρημάδας. Να το συμμαζέψω λίγο το μυαλό μου (το ποιο?) μπας και δω τι θα κάνω με αυτή τη ρημάδα ζωή που μου δόθηκε κι εγώ την σκορπάω από δώ κι εκεί χωρίς σχέδιο πτήσης. Χαμένη στη μετάφραση.
Χθες βράδυ ο Π. εν μέσω βότκας και τεκίλας μου έλεγε ότι όλοι κρύβουμε έναν θεό μέσα μας. Του απάντησα ότι εγώ πιο θνητή δε θα μπορούσα να νιώθω. Μόνο με κάποιον ολύμπιο θεό θα μπορούσα ποτέ να ταυτιστώ. Γιατί είχαν πιο πολλές αδυναμίες και πάθη και από τους ανθρώπους.
{ Ιανουαρίου 5, 2007 @ 4:19 μμ }
·
{ old av stuff }
{ Tags: old av stuff }
·
{ }
Ακούω τα παλιά cd μου. Έχω υπερβολικά πολύ ελεύθερο χρόνο άλλωστε τώρα. Ψάχνω να με βρω στα τραγούδια που αγάπησα. Τα βάζω στο repeat και μου εκβιάζω αναμνήσεις και συναισθήματα. Θα αδειάσω και τα ντουλάπια μου σε λίγο. Να βρω όλα τα μικρά souvenirs της ζωής μου. Θέλω να το παίζω ανεξάρτητη και χειραφετημένη, και δυνατή. Σκατά. Κλείνω τα μάτια και είμαι ακόμη το κοριτσάκι που έπαιζε τα όνειρά του στα πλήκτρα του πιάνο. Ή τα ζωγράφιζε στα βότσαλα της θάλασσας. Πόσες φορές εγώ η ίδια το βίασα αυτό το κοριτσάκι… Το έκανα κυνικό και ορθολογικό, το έκανα γκόμενα, του ψαλίδισα τα φτερά για να πατήσει στη γη. Προσπάθησα να με φέρω στα μέτρα των άλλων. Και τώρα πια δεν είμαι τίποτα από τα δύο. Ή είμαι ένα περίεργο συνονθύλευμα όλων αυτών. Έχει τόσο φως εδώ μέσα. Τρυπώνει από παντού. Δε μ’αφήνει να κρυφτώ.
Στο λαβύρινθο έχω χαθεί
Του Θησέα κρατάω την κλωστή
Μα τα χέρια πονάνε
Και τα μάτια ξεχνάνε.
Λύνει τα δίχτυα του το φως
Κι όποιος κοιμάται μοναχός
Κάνει πως δεν τον νοιάζει
Μ’όνειρο η μέρα μοιάζει
{ Ιανουαρίου 4, 2007 @ 2:14 πμ }
·
{ Uncategorized }
{ Tags: old av stuff }
·
{ }
Είναι ένα τελευταίο μότο μου. Μια φράση που την είπα τελείως αυθόρμητα προ καιρού και ξαφνικά βλέπω να κρύβει μέσα της τόση αλήθεια. Να περιγράφει τόσους ανθρώπους γύρω μου. Είναι η αλαζονεία όταν είσαι νέος και νομίζεις ότι τα καλύτερα δεν έχουν έρθει. Τί μύθος κι αυτός… Η αλαζονεία ότι είσαι νέος και παντοδύναμος και μπορείς να ορίζεις τα πάντα και τους πάντες και δεν έχεις ανάγκη κανέναν. Η αλαζονεία που δε σου επιτρέπει να κάνεις υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Γιατί νομίζεις ότι όλα και όλοι μπορούν να υπακούουν στους δικούς σου κανόνες. Γιατί νιώθεις πως είσαι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Τρέχεις στη μοναχική σου κούρσα ταχύτητας και δεν κοιτάς γύρω σου, δεν καθυστερείς για κάποιον που σου άπλωσε το χέρι, δε βλέπεις που κάποιος σκόνταψε, επιταχύνεις να ξεφύγεις από κάποιον που προσπαθεί να συμβαδίσει μαζί σου. Μαλάκα είσαι πολύ γελασμένος. Το παιχνίδι δε φτιάχτηκε με σταθερούς κανόνες. Αλλάζουν, όπως αλλάζεις κι εσύ. Ούτε τα ζάρια είναι πάντα στα χέρια σου. Δε θα είσαι για πολύ νέος. Σύντομα θα νιώσεις την ανάγκη των άλλων. Σκέψου λίγο, ίσως τα καλύτερα να πέρασαν. Και να μη σε άγγιξαν. Γιατί δεν άφησες να σε αγγίξουν. Γιατί περίμενες τα επόμενα. Τους επόμενους έρωτες, τις επόμενες παρέες, τις επόμενες ευκαιρίες, τις επόμενες στιγμές. Τί έδωσες στα περασμένα από τον εαυτό σου? Τίποτα? Τα κράταγες για τα επόμενα, τα «καλύτερα»? Περίμενε λοιπόν αυτό το τραίνο, και κοίτα να το αναγνωρίσεις σαν περάσει από μπροστά σου.