Στο μουσείο Γουλανδρή στην Άνδρο είχε έκθεση – αφιέρωμα στον Andre Masson. Εγκυκλοπαιδικά αναφέρω ότι ανήκε στον κύκλο των σουρεαλιστών, για λίγο μόνο αποσχίστηκε, αλλά κατά τα άλλα έπαιζε με τα λοιπά παιδάκια: Miro (vlavo’s favorite), Breton κτλ κτλ.
Γενικά μου αρέσει ο σουρεαλισμός (και) στη ζωγραφική, και αν και άσχετη κι απαίδευτη βρήκα τα έργα του πολύ ενδιαφέροντα. (Δηλ. μου άρεσαν τα χρωματάκια, τα σχήματα, κι ας μην καταλάβαινα πάντα που αντιστοιχούσε ο τίτλος σε αυτό που έβλεπα).
Στο δια ταύτα τώρα. Μια και η έκθεση είχε τίτλο «Ο Andre Masson και η Αρχαία Ελλάδα», όπως αντιλαμβάνεστε η θεματολογία των έργων είχε λίγο πολύ να κάνει με αρχαία ελληνική μυθολογία. Κεντρικός ήρωας, ο Μινώταυρος. Κι ο Ταύρος – σκέτο. Σε χαρακτικά, παστέλ, λάδι, μελάνι, γλυπτά, πανταχού παρών και τα πάντα διαφεντεύων.. Όοοχι, τα πάντα, μόνο την έρμη την Πασιφάη.
Η καταγωγή μου γνωστή, αλλά σταυρώστε με δεν ήξερα και πολλά για την εν λόγω κυρία Μίνωα. Μόνο ότι ήταν η κυρία Μίνωα, μητέρα της Αριάδνης, του Ανδρόγεω κτλ κτλ. Επίσης στα βιβλία της μυθολογίας που διάβαζα με πάθος μικρή (υπέροχα εικονογραφημένα, και όταν πήγα γυμνάσιο έκανα την έξυπνη γιατί ήξερα όλους τους ήρωες της Οδύσσειας το παλιο-σπασικλάκι), ουδεμία μνεία υπήρχε για το συγκεκριμένο θέμα.
Ποιο είναι το συγκεκριμένο θέμα λοιπόν… Σε ένα μεγάλο αριθμό από τα έργα που είδα το Σάββατο, απεικονιζόταν ο Ταύρος να …χμμ…, ξέρετε τώρα, ε, τέλος πάντων να κουτουπώνει την Πασιφάη. Εμφανέστατα και λεπτομερώς. Μανία ο Masson με αυτό το θέμα. Η δε κυρία Μίνωα, φαινόταν να το απολαμβάνει ποικιλοτρόπως.
Η απορία δημιουργήθηκε, και η καλή μας η βικιπαίδεια μου έδωσε την απάντηση. Ο Δίας έδωσε δώρο στο Μίνωα έναν ταύρο, να τον θυσιάσει για χάρη του, αυτός τον είδε πολύ όμορφο, τον λυπήθηκε και θυσίασε κάποιον άλλον στη θέση του, μετά τσατίστηκε ο Δίας και «ενέβαλε στην Πασιφάη ερωτική μανία» για να ερωτευτεί τον ταύρο (έτσι το λέμε τώρα). Τον καρπό της ένωσής τους τον γνωρίζουμε όλοι! Κοινώς ο Μινώταυρος ήταν κατά το ήμισυ αδερφός της Αριάδνης κι αυτή η ξεδιάντροπη τον ξεγέλασε για χάρη ενός γκόμενου (Θησέας) που τελικά την παράτησε στη Νάξο.
Αυτά λοιπόν γίνονταν στην αρχαιότητα. Κι όπως λέει η φίλη μου Α., μετά ήρθε ο χριστιανισμός κι επέβαλλε τη νέα ηθική τάξη, και έγιναν όλα πιο ξενέρωτα. Αντί αυτών των ζουμερών ιστοριών, είχε να μας αντιπροτείνει βασανισμούς, μαρτύρια, πόνο, αίμα, δάκρυα κι ιδρώτα, αγκαθωτά στεφάνια, άμωμες συλλήψεις κι άλλα ευχάριστα.
Αχ, αρχαίο πνεύμα αθάνατο…!
))
(:D)
