Δε θά’ταν χάδι
Απλά φύσηξε αέρας
Από κάπου ήρθε
Και κάπου πήγε
-Που?
Δε θα’ταν αγκαλιά
Απλά μια παραίσθηση (Κάτι είναι όμως ακόμα τυλιγμένο πάνω μου)
-Τι?
Δε θα ‘ταν χαρά
Απλά μια στιγμή φευγαλέα
Δανεική κι αέρινη
Ήρθε κι έφυγε σαν ένα σύννεφο μες στο καλοκαίρι
- Πες του πως χρειάζομαι λίγη δροσιά ακόμα
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Σήμερα είναι μια σημαντική ημέρα. Σαν σήμερα χάσαμε την Πόλη. Σα σήμερα μαρμάρωσε ο Βασιλιάς. Σήμερα ξέμειναν ατηγάνιστα τα ψάρια (έτσι δεν έλεγε ένας θρύλος που μαθαίναμε στο σχολείο?). Σα σήμερα η κερκόπορτα πρόδωσε αυτόν το μεγάλο πολιτισμό.Εντάξει κάνω πλάκα. Σήμερα είναι μεγάλη μέρα γιατί είναι της Αγίας CC. Ψέματα, δεν ήταν αγία, οσία ήταν μόνο. Δεν έχω διασταυρώσει το γιατί, ίσως λόγω πρότερου έκλυτου βίου? Ίσως οσίασε σε μικρή ηλικία και δεν πρόλαβε να πάρει την προαγωγή σε αγία? Δεν κατέχω. Εν πάσει περιπτώση, χρόνια μου πολλά! (και το γράφω γιατί πάντα είχα παράπονο που κανείς δεν το θυμόταν – πολλές φορές ούτε κι εγώ – και επίσης γιατί μια φιλενάδα ξενιτεμένη στην Αμερική που με διαβάζει συνήθως με ξεχνάει λόγω υπερφόρτωσης του εγκεφάλου με τις λεπτομέρειες της διδακτορικής της διατριβής).Αυτά. Θα γράψω τώρα κι ένα post για το τι δώρα θέλω να μου φέρει ο αη-βασίλης ή όποιος προτίθεται τελοσπάντων.
Υ.Γ.1 πρέπει να σταματήσω να τρώω τα γλυκά μου!
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Έχω καταλήξει στο ότι η ζωή μας θα είναι πάντα γεμάτη με ανεπάρκειες. Πάντα κάτι θα λείπει. Το παζλ δε συμπληρώνεται ποτέ. Θα μου πείτε τι σε έπιασε πρωί πρωί? Δεν ξέρω, κάποιες φορές κάνω διάφορους περίεργους συνειρμούς, δε θυμάμαι κι εγώ η ίδια από πού ξεκίνησα και πώς κατέληξα στο συμπέρασμά μου. Σήμερα σκέφτηκα αυτό, την ανεπάρκεια σαν κανόνα στη ζωή μας. Δεν ξέρω αν είναι αισιόδοξη ή απαισιόδοξη σκέψη, ή απλά ρεαλιστική. Μπορεί κανείς να το δει θετικά, ότι η ανεπάρκεια μας κινεί, μας κάνει να προσπαθούμε, είναι το καρότο μας. Μπορεί να το δεις και αρνητικά. Ότι όσο και να παλεύουμε, πάντα θα υπάρχει ένα κενό. Τώρα όμως που εγώ το συνειδητοποίησα, μήπως κινδυνεύω να επαναπαυτώ?
Μα τι σκέφτομαι η μωαμεθανή πρωινιάτικα. Μήπως είχαν κάτι τα γλυκά που έφαγα χθες σε διψήφιο αριθμό μέχρι που πόνεσε το στομάχι μου? Ε, δε φταίω εγώ. Ο καιρός φταίει. Δε λέω, τη χρειαζόμασταν λίγη βροχούλα, αλλά έχει αρχίσει να αναστρέφεται η ψυχολογία μας. Πάνω που άρχιζα να τραγουδάω “summertime and the living is easyyy” ξαναφόρεσα κλειστά παπούτσια και πήρα την ομπρέλα με τα προβατάκια. Αχ, δε νιώθω καλά σήμερα. Θέλω επειγόντως να έρθει κάποιος να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να μου κάνει πατ-πατ στο κεφάλι. Μήπως να πάω κομμωτήριο? Γυναίκες…
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
function deleteComment(id) { if (confirm(“Θέλετε να διαγράψετε αυτό το σχόλιο;”)) { document.commentForm.id.value = id; document.commentForm.returnUrl.value = window.location.href; document.commentForm.submit(); } }
|
Το τσιμέντο βράζει πρόωρα στην πολυκατοικία. Μια ανάγκη νιογέννητη σιγοβράζει κι αυτή. Ξυπνάει το πρωί με το πρώτο φως από τις γρίλιες κι αποκοιμιέται με τη λιγοστή βραδυνή δροσούλα. Κάτι γαργαλάει την ψυχή, της λέει «άντε ξύπνα», μα αυτή σα να προτιμά τα όνειρα. Είναι πιο ασφαλή ή μήπως πιο εύκολα? Περπατάω ξυπόλητη και λύνω τα μαλλιά. Στο κρεβάτι θα αφεθώ σ’ εκείνα τα όνειρα. Έτσι κι αλλιώς ποιος με σιγουριά μπορεί να πει τί ειναι «πραγματικό» και τί όχι?
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
function deleteComment(id) { if (confirm(“Θέλετε να διαγράψετε αυτό το σχόλιο;”)) { document.commentForm.id.value = id; document.commentForm.returnUrl.value = window.location.href; document.commentForm.submit(); } }
|
Τα χαλιά στο σπίτι μου θέλουν μάζεμα, το μυαλό μου επίσης. Η εποχή με μπερδεύει, την Κυριακή θάλασσα, σήμερα στα πρόθυρα της βροχής. Οι φίλοι μου λίγο στον κόσμο τους, η «ξενιτεμένη» χαμένη, δεν απαντά στα e-mails. Tέλειωσα την «Ιστανμπούλ» και στο τέλος ο Παμούκ κατάφερε να μου περάσει το μήνυμα της μελαγχολίας. Τώρα δεν έχω τι να διαβάζω κάθε μέρα μέχρι το Κορωπί. Χτες πήρα εφημερίδα, και το μάτι μου έπεσε στην πρότελευταία σελίδα. Αυτή με τα «κοινωνικά». Είχε τη φωτογραφία του Π. Μου ξαναήρθε το σφίξιμο στο στήθος. Την Παρασκευή είναι ένας χρόνος ακριβώς. Πέρισυ έμεινα αποσβολωμένη με ένα τρέμουλο να κοιτάζω την κίνηση στην Καλλιρόης μη μπορώντας να πιστέψω αυτό που είχε γίνει. Και την άλλη μέρα στην Καισαριανή με έναν ζεστό μαγιάτικο χλευαστικό ήλιο. Μέσα σ’αυτό τον χρόνο τον σκεφτόμουν σχεδόν κάθε μέρα. Κι ας μην ήταν δικός μου φίλος. Τον αγαπούσε όμως αυτός που αγαπούσα εγώ. Δε θα μπορέσω να πάω την Παρασκευή. Για πολλούς λόγους. Πόσα άλλαξαν μέσα σε ένα χρόνο. Τώρα ούτε την κίνηση στην Καλλιρόης δε βλέπω από το γραφείο. Είναι αλλόκοτο το πώς μες στο μυαλό μας, μες στις ζωές μας, ο χρόνος πότε συρρικνώνεται και πότε μεγενθύνεται. Πότε γίνεται «σαν χθες» και πότε «αιώνες πριν». Ο Μάης ήταν πάντα ο αγαπημένος μου μήνας. Πέρισυ όμως μάτωσε.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
function deleteComment(id) { if (confirm(“Θέλετε να διαγράψετε αυτό το σχόλιο;”)) { document.commentForm.id.value = id; document.commentForm.returnUrl.value = window.location.href; document.commentForm.submit(); } }
|
Ζέστη και μετά από μήνες ξανακάθομαι στη βεράντα μου. Μια μέλισσα με γυροφέρνει. Νά’ναι από αυτές που την κοπάνησαν κι άφησαν τις βασίλισσες μόνες στις κυψέλες και τους επιστήμονες να απορούν? Φύγε, ξου-ξου, δεν είμαι λουλούδι. Φυσάει απαλά και μου ανακατεύει τα τσουλούφια. Στην απέναντι πολυκατοικία η γιαγιά με χαιρετάει. Είναι η μόνη που γνωρίζω από τη γειτονιά. Στις ταράτσες τριγύρω φυτρώνουν κεραίες. Είναι κι αυτές ανθισμένες, με χρωματιστές νάυλον σακκούλες. Πέφτει απαλή συννεφιά. Λες και δεν αντέχει ο ουρανός αυτή την πρόωρη ζέστη και τραβάει τις κουρτίνες του. Ύστερα από λίγο βρίσκει ο ήλιος μια χαραμάδα και ρίχνει μια ματιά. Βυθίζομαι σαν υπνωτισμένη σε αυτή τη στιγμή, αρνούμαι να κάνω οτιδήποτε άλλο. Ακόμα και να ασχοληθώ με το σπίτι μου, που αν αυτή τη στιγμή το έβλεπε ο Πικάσο στην κατάσταση που βρίσκεται, θα αντλούσε έμπνευση για μια νέα Guernica. Αν έχω ξεμυαλιστεί έτσι από τώρα, την πατήσαμε.
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
function deleteComment(id) { if (confirm(“Θέλετε να διαγράψετε αυτό το σχόλιο;”)) { document.commentForm.id.value = id; document.commentForm.returnUrl.value = window.location.href; document.commentForm.submit(); } }
|
) 
))
Emeine kanena glykaki???
Και δεν ξερω αν βοηθαει καθολου διαδικτυακα, αλλα : “Πατ-Πατ”….
:p (aneva leme) 