Προσπάθησα πολύ, ειλικρινά, αλλά δε μπορώ να γράψω σοβαρό post. Η ζέστη με έχει χτυπήσει κατακέφαλα, και δεύτερον στην προσπάθεια μου να δροσιστώ ρούφηξα έναν κρύο καφέ. Οι συνέπειες του είναι γνωστές πάνω μου. CC στην πρίζα mode: on!
To σουλάτσο στις πλατείες χθες με την ευκαιρία των συναυλιών, ήταν πραγματικά απολαυστικό. Πρώτη στάση Κοτζιά. Χωνόμαστε στο πλήθος, βλέπουμε γνωστούς και συμφοιτητές που έχουμε να δούμε χρόοοονια, μια και έχουμε πάρει πτυχίο χρόοοοονια, ωχ, κοίτα τον, του έχουν πέσει τα μαλλιά, πως μεγάλωσε έτσι! (Κι ήταν ο πρώτος μου έρωτας στην Αθήνα). Τον δείχνω στη Λ., τι του βρήκες μου λέει? Ε ξέρω ‘γω, ήμουν ένα μικρό, άμαθο, τρυφερό επαρχιωτάκι τότες. Δεύτερο συναπάντημα. Ο τύπος που με είχε στριμώξει στη Βαρβάκειο, (βλέπε πολύ παλαιότερο post). Ταπ-ταπ στον ώμο, αυτός κλασικά σαν να έχει πάρει ναρκωτικά (ή μήπως έπρεπε να βγάλω το σαν?). Ο φίλος του πάντως πολύ ωραίος. Ξάφνου μέσα από το πλήθος κάποιος με τραβολογάει. Ο σεβάσμιος panosjee! Είναι μπροστά με τον Carpe Diem. Στον δεύτερο να ευχηθούμε καλή αρχή στη νέα του δουλειά! Περιμένουμε να βγουν οι Ρόδες. Μαύρο χάλι. Ο τραγουδιστής με τρελό τουπέ και μες στην καλή μαστούρα, τραγουδάει σε γλώσσα ακατάληπτη (κάπως έτσι θα ακουγόταν η Γραμμική Α), ξεσηκώνω τους άλλους (την επίσημη παρέα μου), φεύγουμε πάμε Σύνταγμα να ακούσουμε Mikro.
Η διαδρομή μοιάζει τεράστια, μια και τα στενάκια είναι αποπνικτικά από τη ζέστη που αναδίνει η άσφαλτος και οι τοίχοι των κτιρίων. Με μια μπύρα που είχε γίνει πλέον χλιαρή – και χωρίς ριγέ πλαστικό καλαμάκι, φτάνουμε Σύνταγμα. Και ναι εκείνη τη στιγμή βγαίνουν στη σκηνή οι Mikro. Χοροπηδητό και χέρια ψηλά (που θα τα ζήλευε κι ο Χατζηγιάννης) – τελικά τα ωραιότερα πράγματα στη ζωή είναι τζάμπα – συν ένα μίνι μπουγέλο. Δύο μπάνια στο Σύνταγμα, το ένα μες στον ιδρώτα και το δεύτερο με νερό περιπτέρου. Το σιντριβάνι πάντως το είχαν κλείσει οι κακοί άνθρωποι. Στο γυρισμό, κι ενώ ψάχνουμε απεγνωσμένα στην AV μήπως κάποιος Μας Είδε, κάτι 18χρονα μας την πέφτουν. Βρε χρυσό μου του λέω, για ένα χρόνο θα σου έριχνα δεκαετία! Τιιιι? Είσαι 27 χρονών? Και δεν ντρέπεσαι να το λες? (το σκοτώνεις το μούλικο, ή δεν το σκοτώνεις?) Εσύ είσαι ολόκληρη γυναίκα! (και τι έπρεπε να είμαι δηλαδή, μισή?). Τεσπα, τα φορτώνουμε ένα κάρο ψέμματα, ότι είμαστε αδερφές, και μένουμε μόνες μας με το μεγάλο αδερφό, ότι είμαστε ακόμα φοιτήτριες κτλ κτλ. (Σκεφτήκαμε να το γυρίσουμε στο δακρύβρεχτο, ότι τάχα μου είμαστε ορφανά, και δουλεύουμε για να σπουδάσουμε κτλ, αλλά βαρεθήκαμε να το συνεχίσουμε). Εντάξει, I ‘ll burn in hell, αλλά τουλάχιστον δε θα έχω μοναξιές.
Σταματάω γιατί γίνεται χαοτικό. Μου έχει σαλέψει με αυτή τη ζέστη, κοιμάμαι αγκαλιά με τον ανεμιστήρα, κάθε βράδυ τραγουδάω το “how can we sleep when our beds are burning”, και να έκαιγαν από κάτι άλλο, καλά θα ήταν. Το βράδυ θα πάμε Locomondo? Το σύνθημα της ημέρας – για να μην πω του καλοκαιριού – δόθηκε από τον space (συγγνώμη για την αναμετάδοση, all rights reserved): Let’s get kinky! Πολύ μεγάλο post. Ουφ. Και το κοινωνικό μήνυμα της ημέρας: «Παιδιά προσοχή στις συνεννοήσεις, φοριούνται πολύ οι παρεξηγήσεις αυτές τις μέρες»
Π.Σ. με κάλεσαν σε ένα beach party, και μου είπαν να φέρω και το σωσίβιό μου (?!!) για να λάβω μέρος στον διαγωνισμό (?!!). Τι να φανταστώ τώρα μ’αυτό? Κι επίσης εγώ το σωσίβιο το πέταξα μαζί με την πιπίλα σαν γνήσια νησιώτισσα. Ντάρι, ντάρι, στο γυαλό πετούν οι γλάροι.
)
trela leme! xronia kala koritsakiii 
