Φτάνουμε στο ΟΑΚΑ 7 παρά κάτι ψιλά. Οι τύποι μετά τον έλεγχο των εισιτηρίων, αρκούντως αγενείς, ψάχνουν τις τσάντες μας, και αφαιρούν τα καπάκια από τα μπουκαλάκια με νερό, γνωστά για το βεβαρημένο παρελθόν τους ως φονικά όπλα σε τρομοκρατικές ενέργειες (!). Αφού μπουγελώνω (χιχι) τον μλκ που με εκνευρίζει αφάνταστα, δεδομένου ότι ο τζίτζικάς έσκαγε εκείνη τη στιγμή, και τι σκατά να κάνεις ένα ανοιχτό μπουκάλι νερό σε μια συναυλία, περνάμε μέσα. Ούτε συνεννοημένες να ήμασταν με την Tori, που βγήκε στη σκηνή μόλις είχαμε μπει στο συναυλιακό χώρο και είχαμε συναντήσει τον Carpe. Αρχικά με κίτρινο φόρεμα, μαύρη μοιραία περούκα και κολάν από βινύλλιο (πρέπει πραγματικά να υπέφερε), καθισμένη μπροστά στο πιάνο με ένα ιδιότυπο τρόπο, κάνοντας διάφορους θεατρινισμούς που βλέπαμε λεπτομερώς από την οθόνη. Μετά άλλαξε, και βγήκε στη σκηνή με κόκκινο μακρύ μαλλί, μπλε λαμέ φόρεμα, και μια νέα (ακόμα πιο θεόμουρλη) περσόνα, όπως έσπευσε να με ενημερώσει το αξιότιμο Cornflake Girl, το οποίο μόλις συνειδητοποίησε ότι έπαιζε το τραγούδι ΤΗΣ, άρχισε να χοροπηδάει σαν κατσικάκι. Της πήρε περισσότερο από δυο δευτερόλεπτα εισαγωγής βέβαια για να το αναγνωρίσει, αλλά το αποδίδω στον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση της στιγμής :-P χιχιχιχι! Κάπου εκεί συναντήσαμε και τον Spacepuke, και υποπτεύομαι τη maskou, την οποία όμως δεν είχαμε την τιμή να γνωρίσουμε κι από κοντά…
Δυστυχώς η Tori δεν έμεινε αρκετά στη σκηνή, και λίγο την αδίκησε το γεγονός ότι δεν είχε μαζευτεί ακόμη αρκετός κόσμος, ο ήλιος ήταν ψηλά, και είχε πολλή ζέστη.
Στο διάλειμμα μέχρι τους Air, φεύγω για μπύρες. Να μου πήρε, και ένα μισάωρο (!) για δύο μπύρες. Μπορεί και παραπάνω. Εκεί στην ουρά, στον αγώνα, συναντάω τη Moi. (οι bloggers, σαν τα jumbo, είναι παντού). Ένας τύπος έχει παραγγείλει 14 !!! μόλις μπύρες, κι εμείς περιμένουμε καρτερικά. Ρε πουλάκι μου, του λέω, θα κάνεις μπάκα με τόσες μπύρες. “Έχω περιθώριο” μου λέει. “Έ, όχι και πολύ” του απαντάω. (Δεν τον έπεισα, ή δεν πτοήθηκε. Δε σκέφτηκα να χρησιμοποιήσω το επιχείρημα του κατουρήματος). Εν τω μεταξύ η κοπέλιά που έβαζε την μπύρα, ζαχάρωνε τα αγοράκια της ουράς και αγνοούσε προκλητικά εμάς. Αίσχος! (να ζητήσω συγγνώμη από τη Μουά, γιατί απηυδισμένη όταν επιτέλους πήρα τις μπύρες, έφυγα χωρίς καν να χαιρετήσω…ναι, γαϊδούρα, το ξέρω…)
Μετά το πικρό ποτήρι τούτο, οριακά προλαβαίνω την αρχή των Air. Εδώ δηλώνω ότι οι Air προσωπικά μου αρέσουν πολύ, έχω και 2 cd, και όχι Carpe για να με νανουρίζουν! Έπαιξαν αρκετά καλά κατά τη γνώμη μου, αλλά είναι λίγο γαλλο-φλωράκια ρε γμτ, κι επίσης κάποια φωνητικά που αφελώς πίστευα ότι τα έκαναν γυναίκες, όοοοοχι, τα έκαναν άντρες, ο ένας μάλιστα έχει φωνή ευνούχου (βρε λες?). Τα παιδιά, η παρέα… δε λέω ποιοι, αρχίζουν αισχρά σχόλια για το ποιος .. εχμ… ξέρετε, ποιον, χαχαχα! Τ.π. οι Air μάλλον δεν είναι για ανοιχτό συναυλιακό χώρο, όταν μάλιστα σε τρώει η αγωνία για το πότε θα βγουν οι James, είναι δεδομένο ότι είναι χαμένοι από χέρι.
Και ναι! Ήγγικεν η πολυπόθητη ώρα. Τα στοιχήματα για το ποιο τραγούδι θα ανοίξει τη συναυλία έδωσαν και πήραν, μας αιφνιδίασαν όμως με το “Say something”. Tα πολλά λόγια τώρα είναι περιττά. Τα ποδαράκια μου πονάνε από το χοροπήδημα. Η φωνή έχει γίνει λίγο πιο «βαθιά» ας το πούμε. Ένας τεράστιος κουρνιαχτός αιωρήθηκε πάνω από τα κεφάλια μας. Ο Tim Booth ΘΕΟΟΟΟΟΣ!!! Γούσταρε τρελά με την ανταπόκριση του κόσμου, γελούσε όλη την ώρα, χόρευε σαν ξεβιδωμένος, κατέβηκε και τραγούδησε μέσα στο κοινό, ανέβασε κόσμο πάνω στη σκηνή. Δύο βλαμμένα, (δε λέμε ποια!), έτρεξαν, έσπρωξαν, χώθηκαν μήπως και φτάσουν εγκαίρως μπροστά, δεν τα κατάφεραν – ΕΔΩ ΝΑ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΑΤΗΣΑΜΕ ΚΑΙ ΣΠΡΩΞΑΜΕ J – πάντως, αυτά τα δύο βλαμμένα βρέθηκαν σε απόσταση αναπνοής από τη σκηνή, και πια χοροπήδαγαν ανεξέλεγκτα. Είμαι δε πολύ περήφανη γιατί σαν κλασικό γιαπωνεζάκι, τράβηξα πολύ κοντινές φωτογραφίες και videakia!!
Τα παραλειπόμενα:
- η τεράστια μπάλα γνωστής ζυθοποιίας που δεν καταφέραμε να αγγίξουμε (μας προσπέρασε τεχνηέντως ή τα άλλα παιδάκια δεν μας έπαιζαν, κλαψ!)
- το τρελό… αγόρι μπροστά μου που δήλωσε λίγο πιο ας πούμε χαρωπά (translate in english): «Καλά ε, έχει κάτι τυπάκια εδώ μέσα για τρελές καταστάσεις!!!»
- η νέα επιχείρηση που επινοήσαμε με την cornflake, και παρόλο που φοβάμαι μην υπάρξει αθέμιτος ανταγωνισμός, θέλω να τη μοιραστώ μαζί σας: να πουλάμε καπάκια στις συναυλίες!
- οι διασκευές του Πλιάτσικα σε δημοφιλή ξένα τραγούδια που μια ψυχή γνωρίζει μία προς μία!
- το εντυπωσιακά ψηλό σόι του Carpe
- τα δροσερά νεράκια που μας κέρασε ο παραπάνω, και η ταριφιά επίσης!
Τώρα δε θέλω να δουλέψωωωω. Αφήστε που νυστάζω…. Πώς θα την παλέψω το βράδυ, μου λέτε???
Όσοι δεν ήρθατε, χάσατε, χεχεχε!