Το πλοίο σάλπαρε βραδάκι, πήραμε μετρό ως τον Πειραιά: Μιλενα, δι λαβ μπόουτ.
Μία αυτοσχέδια γενέθλια τούρτα παγωτό σε ατομική συσκευασία Nirvana, κάμποσες βότκες-ανανά (κερασμένες) και πολλές μπύρες, χλιαρές και κρύες μετά, μας ξέβρασε ξημέρωμα στη Νάξο. Ούριος άνεμος στα πανιά μας και η θεά Τύχη με χαμόγελο Colgate μας έστειλαν στον Προορισμό μας χωρίς τελικά να εξασκήσουμε τις κωπηλατικές μας ικανότητες στην τριήρη ονόματι: Σκοπελίτης.
Από την πρώτη στιγμή η Μυρτώ, η Δανάη κι η Αλίκη (τα summer alter ego μας – πες μας και Χιούη, Λιούη, Ντιούη) απέκτησαν συμπάθειες. Και έκαναν φιλίες.
και φιλίες.
πολλές φιλίες. 
Πάρα πολλές φιλίες 
Δυστυχώς δεν διαθέτω φωτογραφικά ντοκουμέντα από:
· τον παλαίμαχο 60άρη δημοσιογράφο που ανέβασε κατακόρυφα το επίπεδο της συζήτησης και μας έβαλε να προβληματιστούμε πάνω στο ζήτημα που έχει βασανίσει γενιές και γενιές: «Το πάθος είναι ένα ερώτημα χωρίς απάντηση» (πσσς, πωπω νόημα…) και ο οποίος φρόντισε να μας ενημερώσει ότι πάει μόνο με γυναίκες 25-33 (τελικά το 33 είναι η ηλικία ορόσημο: ή σε σταυρώνουν ή πας για απόσυρση).
· τον trendy νταλικιέρη-μηχανόβιο-σουζάκια-καμάκια με το piercing στο φρύδι (τον οποίο λάτρεψε γνωστός συν-βλογκερ), ούτε τον καντινιέρη που αποτελεί ζωντανή απόδειξη του πόσο νόστιμα είναι τα ντόπια προϊόντα.
· χιχι, ούτε το επίμονο ιταλάκι.
· όσο για τον ωραιότερο σερβιτόρο Κυκλάδων και πάσης Ελλάδος, επιφυλλάσσομαι. Κάποια πράγματα πρέπει να τα κρατάς για τον εαυτό σου, άντε και για τις φίλες σου J (ε Μυρτώ??).
Ο θεός του Έρωτα έχει καταπιεί μονορούφι πολλά καραφάκια ψημένη ρακή προφανώς κι έτσι η μικρή Μυρτώ αποκτάει λάθος θαυμαστή.
Ενώ προσπαθούμε απεγνωσμένα να αναπτύξουμε τους δεσμούς μας με το σερβιτόρο μας, καταλήγουμε να έχουμε ξεκληρίσει ένα κοπάδι και να έχουμε αδειάσει ένα βαρέλι.
Για κάποιο λόγο οι στροφές του δρόμου στο γυρισμό πολλαπλασιάστηκαν με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου. Πριν τις στροφές του δρόμου, η Αλίκη παίρνει τις στροφές του μπάλου με απαράμιλλη νησιωτική χάρη, από αυτή που μόνο τα παραπανίσια ποτηράκια μπορούν να προσδώσουν.
Μυστηριακή 
Και ρομαντική διάθεση μας κατακλύζουν. 
Στο μοναστήρι ακούμε με ευλάβεια τα λόγια του σοφού γέροντα, και αποφασίζουμε μια λιγότερο συμβατική κατάβαση πηδώντας στο κενό, μια κι εκεί η χάρη του μοναστηριού δεν επιτρέπει τους τραυματισμούς. Σου’ρχεται η κοτρώνα κατακέφαλα και δε καταλαβαίνεις Βούδα. (τάδε έφη, ή κάπως έτσι τέλοσπάντων, ο σεβάσμιος τραγόπαπας).
Η τραυματισμοί μας ήρθαν από αλλού άλλωστε. Η Μυρτώ σφάζει το δαχτυλάκι της, η Δανάη «στραμπουλίζει τον οισοφάγο» της (όπως ισχυρίστηκε), η Αλίκη τη γλιτώνει με μικρο-αμυχές από τα σκαρφαλώματα στους βράχους.
Στις αθλοπαιδείες με τα κανό – τρομάρα τους!, χάνουν την είσοδο του κολπίσκου και παραλίγο να βγουν από τα χωρικά ύδατα ψάχνοντάς την (διευκρίνιση: μόνο μία εκ των τριών ήτο ξανθιά). Και στο ταξίδι του γυρισμού επιβιβάζονται τελευταίες και καταϊδρωμένες ενώ η μπουκαπόρτα ήδη ανέβαινε (στο στήσιμο της σκηνής καλά τα πήγαν, στο ξεστήσιμο πάλι, έμειναν στην ίδια τάξη. Παραλίγο να μείνουν και στο νησί). Το άκουσμα του Fur Elise δε θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο – όσοι ταξίδεψαν με Blue star καταλαβαίνουν τι εννοώ.
Και τώρα σοβαρά. Πολλές-πολλές όμορφες εικόνες από το νησί που χορεύουν ακόμα στο μυαλό μου. Και αν μία μένει πραγματικά αλησμόνητη: το χάραμα στο λιμάνι, όταν σιγά σιγά το ενιαίο μαύρο σπάει, και στεριά, ουρανός και θάλασσα γλυκά διαχωρίζονται παίρνοντας άλλες αποχρώσεις… με μουσική υπόκρουση τις φωνές των κοκόρων. Άντε κι άλλη μια: στη μέση μιας γαλήνιας θάλασσας, στην απόλυτη ησυχία, με τα κοπάδια ψαριών να διακρίνονται ξεκάθαρα καθώς περνάνε δίπλα σου, και το φως του ήλιου παιχνιδίζοντας να φτιάχνει γιγάντια χταπόδια στα βαθιά νερά.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Φιλίιι!
