Το καλοκαίρι, στο camping στην Αμοργό, (βαθύς αναστεναγμός νοσταλγίας), το πρωί μετά την πρώτη μας διανυκτέρευση ξύπνησα νωρίς με τις πρώτες διαπεραστικές ακτίνες ήλιου ή με το πρώτο γκάρισμα, το πρώτο βέλασμα, το πρώτο τερέτισμα. Δε θυμάμαι ποιος ή τι ήταν το μοιραίο ξυπνητήρι. Οι άλλες οι αχαΐρευτες κοιμούνταν του καλού καιρού και αφού το πήρα απόφαση ότι ο ύπνος μου είχε βάλει το μαγιώ του ήδη και με είχε εγκαταλείψει για να κάνει την πρώτη του βουτιά στα Κατάπολα, ξεκίνησα καθισμένη στην ψάθα μπροστά στη σκηνή το βιβλίο που είχα πάρει μαζί μου. Ο Έσσε λοιπόν αν και μου έπεσε λιγάκι βαρύς αυγουστιάτικα, κάπου έλεγε κάτι ωραίο… ότι οδύνη κι ηδονή είναι συνυφασμένες. Για το πόσο οι συσπάσεις, οι εκφράσεις του προσώπου μοιάζουν και στις δύο ψυχοσωματικές καταστάσεις. Ακόμα και οι λέξεις μοιάζουν. Σαν ανορθόγραφος αναγραμματισμός.
Μα δεν είναι – πείτε κι εσείς, και οι δύο λέξεις παιδιά κι ισότιμες εκφάνσεις του έρωτα; Συνήθως όση ηδονή σου δίνει, άλλη τόση οδύνη σου φυλάει για αντίβαρο. Ένα νόμισμα, δύο όψεις. Ο έρωτας δεν είναι συνήθως χαρούμενο συναίσθημα, είναι μάλλον μελαγχολικό. Είναι σα ναρκωτικό, σε ανεβάζει τη μία σε ρίχνει απότομα την άλλη. Και το νόμισμα συνεχώς στριφογυρίζει στον αέρα, πότε πέφτει κορώνα, πότε γράμματα.
