Δεν είναι οι λέξεις μου πια απτές
αδέσποτες περιπλανιούνται στην ομίχλη μέσα μου,δίχως μορφή και σχήμα
Σαστισμένες κι άναρθρες
τρεκκλίζουν κι ανισορροπούν.
Και ξέρουν πόσο τις φοβάμαι όταν για πολύ μένουν άυλες
γι’ αυτό ψάχνουν κάπου να κρυφτούν
τη μεταξύ τους συνάφεια μη βρω,την ουσία τους μην προδώσουν.
Οι λέξεις μου είναι ύπουλες κι απόψε αντιστέκονται
Θα μείνει θέλουν το αίνιγμα, μίτο δε θα δώσουν
Οι λέξεις οι νιογέννητες, στη μήτρα του μυαλού μου θα πεθάνουν.
Άμορφες κι αδέσποτες.
