Μα πόσα αινίγματα να λύσουν
πόσα τείχη να περάσουν
ποιο θαύμα πάλι να ζητήσουν?
Στον κόσμο αυτό που ξάφνου όλοι τις φοβούνται
Εν τη γενέσει τους πεθαίνουν
Φούσκες διάφανες, εύθραυστες
Γεμάτες αέρα και παρόν
Πάνω σου πέφτουν
Πάνω μου…
Αδειάζουν τις βαριές ανάσες τους
κομπιάζουν, ψιθυρίζουν
Λέξεις που γεννήθηκαν από χείλη ασθμαίνοντα
Στόματα σφαλιστά και μάτια πεινασμένα
Λέξεις που όλοι φοβήθηκαν
Να πουν, να ακούσουν
Λέξεις αέρινες, λέξεις χάρτινες.
Λέξεις χαμένες.
