..κι εγώ δε θέλω να κοιμηθώ γιατί δε θέλω να ξυπνήσω μόνη,
μόνη μες το χιόνι – χαχα
έκανε κι ομοιοκαταληξία βρε,
ναι αρνούμαι να κοιμηθώ.
Έβαλα πολλά αγαπημένα τραγούδια
να παίζουν στη διαπασσών
νομίζω σε λίγο δε θα’μαι μόνη
θα’ρθουν οι γείτονες 
Ναι, το ξέρω, απόψε υπήρξα άπληστη
Ζήτησα κι άλλο, λες και δεν ήξερα
πως δε μου αναλογούσε.
Εντάξει, είπα να προσπαθήσω.. κακό είναι αυτό?
Έπαιξα κι έχασα. Αν όμως κέρδιζα?
Αν κέρδιζα, δε θα’γραφα εδώ. χοχο.
I feel it in my fingers, I feel it in my toes
και δε μιλάω για το κρύο.
Αύριο θα’ναι όλα άσπρα,
κι εγώ εδώ αποκλεισμένη,
μονάκριβη αυτοκράτειρα του βασιλείου των 30 τ.μ.
θα παίζω χιονοπόλεμο με τη γιαγιά απέναντι
- ελπίζω ακόμα να ζεί, έχω καιρό να τη δώ -
και μετά θα φτιάχνω ιστορίες στο μυαλό
για κείνα που θά’θελα να ζω
και μάλλον δε θά’ρθουν.
Όταν η πραγματικότητα δε σου κάνει
φτιάχνεις τη δική σου
και δε βαριέσαι (για να μην πω το άλλο το κακό!)
κάπως μέσα της ξεχνιέσαι.
Έτσι κι αλλιώς συνήθως η πραγματικότητά μας δεν αντέχεται
το ανθρώπινο μυαλό αρνείται να τη συλλάβει
Το’χω ξαναπεί άλλωστε,
ποιος ορίζει τι είναι αληθινό και τι όχι.
Μάλλον αληθινό είναι εκείνο που μας πονά.
Τη φαντασία εύκολα τη διαγράφεις.
Κι ύστερα τη ξαναγράφεις
τη ξαναγράφεις
ξαναγράφεις
Η άλλη λύση είναι ο ύπνος και τα δικά του όνειρα
τώρα τον αρνούμαι
γιατί κι αυτός κάποτε τελειώνει.
Και μετά?
PanosJee Είπε:
on Φεβρουαρίου 17, 2008 at 12:26 μμ
Τα σέβη μου μεγαλειοτάτη, αλλά τι είναι αυτό που θέλετε να ζήσετε και δεν έρχεται;
cornflake girl Είπε:
on Φεβρουαρίου 17, 2008 at 8:34 μμ
Για πολλοστή φορά μπερδεύω τις λέξεις σου με τις δικές μου.. Δεν πειράζει κοριτσάκι. Είναι σίγουρα πολύ καλύτερο που προσπάθησες, έστω κι αν έχασες.. Τουλάχιστον είσαι συνεπής σ’ εσένα. Έπαιξες. Καλύτερο από το να μην παίζεις καθόλου… Και κατά τα άλλα, κράτα τη φαντασία… Άλλωστε, όπως λέει και ένα πολύ αγαπημένο μου τραγούδι “there is fiction in the space between u and everybody else..” Πάντα με τη φαντασία καλύπτουμε τα κενά της πραγματικότητας.. Μ’αρέσει να σκέφτομαι ότι η φαντασία είναι η κόλλα που ενώνει την πραγματικότητα τη δική μας μ’ εκείνη των άλλων.. Γιατί άλλωστε τι είναι πραγματικότητα? Σύμφωνα με μια πολύ σοφή φίλη μου πάντως, η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση που προέρχεται από την έλλειψη αλκόολ…
Πολυλόγησα πάλι. :S
teaser78 Είπε:
on Φεβρουαρίου 18, 2008 at 2:26 μμ
παραπονιάρα γυναίκα!:P Joking…ο καθένας παίζει γνωρίζοντας οποιεσδήποτε συνέπειες…έτσι δεν είναι? Το παιχνίδι όμως είναι πολύ γλυκό για να αντισταθεί κανείς…
vasia Είπε:
on Φεβρουαρίου 18, 2008 at 3:28 μμ
Υπέροχο!
Εμπιστεύσου τη φαντασία. Αυτή δε μας προδίδει ποτέ
Ovidius Είπε:
on Φεβρουαρίου 18, 2008 at 11:45 μμ
καλή μου αυτοκράτειρα, αυτο που ζητάμε είναι πάντα λιγότερο από αυτό που μας αναλογεί και γι’ αυτό δεν έρχεται ποτέ. Ήττα δεν υπάρχει ποτέ…ίσως απλά κάτι εμποδίζει τη νίκη…και έτσι εμείς δοκιμάζουμε άλλα παιχνίδια. Πότε πότε σκεφτόμαστε το “γιατί να μην… αφού αν…..” αλλά λεπτομέρειες…Τουλάχιστον κάποιοι έχουν τη χαρά της προσπάθειας, άλλοι όμως το κενό ότι η προσπάθειά τους εμποδίστηκε και δεν έγινε ποτέ….
)
Στην τελική, την υγειά μας να έχουμε
(cg σε πέρασα στην πολυλογία?
spacepuke Είπε:
on Φεβρουαρίου 19, 2008 at 9:41 πμ
βρε μηπως ζεις και συ κανενα παρανομο ερωτα και σε παραταει στα μαυρα σκοταδια για να προλαβει να γυρισει στο σπιτι του πριν ξημερωσει?
)
ccnio Είπε:
on Φεβρουαρίου 19, 2008 at 11:59 πμ
περιττό να πω spacepuke ότι έλιωσα στο γέλιο με το σχόλιο σου! Όχι, δεν είναι παράνομος , απλά προβληματικός! (τι πρωτότυπο!) Pano, σου απάντησα?
Vasia, νομίζω ότι ούτως ή άλλως δεν έχω εναλλακτική! Ovidie, νομίζω ότι πρέπει να ξαναρχίσεις το blog… (υπονοούμενο για τα μεγάλα σχόλια ήταν αυτό, χιχιχι!) 
Και last but not least, teaser!!! welcome back!
Βρε αδερφούλα πολύ μου άρεσε αυτό με την κόλλα!
Το θετικό πάντωςείναι ότι χιόνισε, και χτές μας χάρισε μια υπέροχη ηλιόλουστη μέρα (μακριά απο τη δουλειά πάνω από όλα!). Κι είδαμε κι άσπρη μέρα! Όσο γι’αυτά που δεν έρχονται.. μη σώσουν λέω γω.