Bigmouth strikes again

Είναι Παρασκευή απόγευμα, είμαι στη δουλειά, έχω πολλή δουλειά, σε μια εβδομάδα το περιοδικό πρέπει να κλείσει αλλά δε μπορώ να δουλέψω. Έχω βάλει τη μουσική δυνατά και τραγουδάω, το αφεντικό μου στο δίπλα δωμάτιο, θα ακούει, αλλά τι να πει κι αυτός. Έξω έχει βαριά συννεφιά, ωραία είναι, τον βαρέθηκα να σου πω τον ήλιο πια, ώχου, καλό και το φθινόπωρο, άσε που θέλω να βάλω τις νέες μπότες μου!

Είμαι πολύ κουρασμένη, έχω γράψει πολύ αυτές τις μέρες, ώρες ώρες νιώθω ότι ξεζουμίζω το κεφάλι μου. Αλλά δεν παραπονιέμαι σου λέω, γεμίζουν οι μέρες, οι ώρες, έρχονται κι οι φίλοι τσουπ και μου κάνουν παρέα που και πού, έχω και το γειτονάκι..

Το γειτονάκι? χοχο, ξέρω, βγάλατε λαυράκι. Είναι που λες ένα γειτονάκι, μούρλια το παιδάκι, μόνο που είναι λίγο πιο μικρό και λίγο φοιτητάκι. Αυτό το γειτονάκι λοιπόν, με έχει ερωτευθεί σφοδρά – μη ρωτάς πότε πρόλαβε κιόλας – και έχει βαλθεί να με αποτρελάνει. Κοινώς κάνει όλα εκείνα που κακομαθαίνουν μια γυναίκα, μου αφήνει σημειώματα κάτω από την πόρτα, τρέχει μεσάνυχτα να αγοράσει λουκουμάδες με μερέντα με δική του πρωτοβουλία, προσφέρεται να μου μαγειρέψει, μου λέει ανοιχτά πόσο με γουστάρει κι άλλα τέτοια. Και ερωτώ εγώ… πως το γειώνεις αυτό το παιδί; Πως γειώνεις αυτή την άψογη συμπεριφορά μετά από τόσο καιρό που έχεις φάει στη μάπα την καφρίλα, το σνομπισμό, την ξινίλα και τη μαλακία του κάθε ψυχακίου; Με τι σθένος γυρνάς και του λες είσαι μικρός για μένα, εγώ θέλω άλλα πράγματα μπλα μπλα μπλα; Όταν μάλιστα είναι και cuuuute πανάθεμάτο, και γλυκούλι, και αστείο, κι έξυπνο;

Ξέρετε, η θεωρία μου – του την έχω πει κιόλας – είναι ότι είναι ακόμα μικρός, και δεν έχει γαϊδουρέψει με τις γυναίκες.

τέλοσπάντων, κακά ξεμπερδέματα μου φαίνεται θα έχουμε. Χτες μου ανακοίνωσε ότι με είδε 2 φορές στο όνειρό του, και η μια ήταν εφιάλτης, γιατί εγώ ήμουν λέει με κάποιον που με έλεγε “μωρό του” και αυτός τα είχε πάρει κρανίο.

Ήμαρτον Κύριε, σε τι δοκιμασίες με βάζεις τη μωαμεθανή τώρα στα γεράματα; Πόσο ακόμα να αντέξει αυτό το προπύργιο;;;

Το κατάλαβα ότι παίζει μια περίεργη συναστρία, κάποια επίδραση της Αφροδίτης στο ζώδιό μου, ε δεν εξηγείται αλλιώς, με θυμάται παλιός αγαπητικός και με προσκαλεί “να γνωρίσω τη ζωή του” στο Λονδίνο, με ανακαλύπτει ο Γερμανός (γιατί κι η ccnio έχει το γερμανό της) χαμένος κάπου στο Μπουένος Άιρες και μου δηλώνει ότι θέλει να έρθει Ελλάδα, γιατί καλό και το b.a. αλλά εκεί δεν έχει ccnio.

Παράνοια, ξενιτειά, και παχυντικοί πειρασμοί τα μεσάνυχτα, το story οφ μάι λάιφ αυτό το μήνα.

Καμιά άλλη κουλαμάρα κανείς???

και υ.γ. για να μην ξεχνιόμαστε: το ικεα μας την έκανε τη χάρη, η μετακόμιση πάλι ακόμα με ταλαιπωρεί. Να’ναι καλά οι μεταφορείς που έχασαν μια κούτα με πράγματα και τρέχω τώρα πάλι σαν το μλκ…