Τελικά έκανα λάθος. Όταν ο κύκλος θέλει να γυρίσει, δε θα σε ρωτήσει. Μπορεί απλά να περάσει από πάνω σου σαν οδοστρωτήρας. Ναι, γιατί όχι; Επειδή νόμιζες ακόμη αφελώς ότι μπορείς όλα να τα ελέγχεις; Επειδή ό,τι έχει απομείνει ζωντανό από τη μη κυνική πλευρά σου πιστεύει ακόμη ότι όταν το «θέλω» σου είναι τόσο ισχυρό τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά; Είπαμε, τίποτα δεν είναι γραμμικό. Τίποτα δεν είναι στον έλεγχο σου. Τρέχε λοιπόν σαν ποντίκι σε αυτόν τον τροχό που δεν ξέρεις τι θα σου φέρει, πιθανότατα τίποτα από όσα εύχεσαι, πιθανότατα όλα όσα απεύχεσαι, τρέχε και μη ρωτάς. Δεν είναι αυτός ο ρόλος σου. Άσε που μπορεί στο τέλος να τρελαθείς. Απλά τρέχε.
Πφφφφφ…. Τώρα τι να πω? Γενικά δε μ’αρέσει αυτού του είδους το τρέξιμο. Υπάρχουν όμως μερικές φορές που αξίζει τον κόπο. Αν είναι λοιπόν μία από αυτές, σφίξε τα δόντια και άρχισε να τρέχεις, ελπίζοντας ότι όταν ο τροχός θα σταματήσει, θα σε βρει εκεί που ήθελες να βρεθείς.
Καλημέρες