Bigmouth strikes again

 Είναι μερικές φορές που το μυαλό μας έτσι ξαφνικά κι απροειδοποίητα παίρνει ανάποδες στροφές. Συνήθως παίρνει πολλές μαζεμένες ανάποδες στροφές. Όχι μία μία χωριστά. Κι όχι ότι έχει μεσολαβήσει κάτι απαραίτητα, όχι ότι υπάρχει πάντα κάποια αιτία ή αφορμή. Τα δεδομένα μπορεί να παραμένουν ίδια με χτες ή προχτες, όμως αυτό το καταραμμένο το μυαλό ξαφνικά αρχίζει και κινείται ανάδρομα σαν τον Ερμή καλή ώρα.

Και τι γίνεται τότε?

Κοκο-μπλοκ. Δε μπορούσα να βρω πιο δόκιμο όρο. Κοινώς, μπλοκάρονται όλες οι λογικές διεργασίες και μπαίνουν σε λειτουργία όλοι οι δυνατοί αφοριστικοί, μηδενιστικοί, αυτοκαταστροφικοί μηχανισμοί και εν τέλει οδηγείσαι σε μια κατάσταση πλήρους σύγχυσης και πανικού. Και μέσα σε όλα αυτά σε πιανουν και κάτι μεταφυσικές ανησυχίες, τύπου τι νόημα έχει η ζωή μου, πόσο την ορίζω εγώ ο ίδιος, που πάω, τι έχω καταφέρει ως τώρα, πόσα πράγματα μου λείπουν, μπλαμπλαμπλα. Μεγάλη παγίδα κι άντε να βγεις. Η αλήθεια είναι ότι αυτά που θα έρθουν να σου πούνε οι φίλοι – τα οποία είναι ίδια με αυτά που θα τους πεις κι εσύ όταν επανέλθεις στην φυσιολογική σου κατάσταση ή απλά την κατάσταση ασυνειδησίας του χάους της ζωής σου, πες την και φάση τριαλαρό, τη δεδομένη στιγμή δεν πολυβοηθάνε. Κατά βάθος τα ξέρεις, είπαμε κι εσύ αυτά θα έλεγες σε κάποιον τρίτο σε αντίστοιχη φάση, αλλά τώρα δεν ακούγονται καθόλου ανακουφιστικά. Χρειάζεσαι απλά λίγη φροντίδα και προδέρμ από το/τα κατάλληλα άτομα. Αυτό που στην καθομιλουμένη λέμε πατ-πατ. Οι αμπελοφιλοσοφίες πάνε στράφι. Κι εξάλλου οι προβληματισμοί δεν είναι απαραίτητα άστοχοι, απλά ίσως λίγο υπερβολικοί. Πάντως το μυαλό του καθενός έχει αυτόβουλη προσωπικότητα και ξαναγυρνάει από μόνο του σε ορθόδρομη τροχιά. Σαν τον Ερμή καλή ώρα.

..κι επειδή το θέμα ήταν πολύ πιασάρικο, χοχο, κι επίσης εγώ βαριέμαι να κάνω τις μεταφράσεις που έχω να κάνω, χιχι, θα μοιραστώ μαζί σας την τελευταία υπέροχη εικόνα που μου χάρισε το προσφιλές facebook. Ενώ έσβηνα όλα εκείνα τα άχρηστα mails με “νέα” που σου στέλνει το συγκεκριμένο site, παρατηρώ το εξής καταπληκτικό: “Ο Γ. Σ μόλις έκανε ένα νέο quiz ” Things that turn me on” . Πρόκειται για εκείνο το πρώην αφεντικό που με απέλυσε (βλέπε από κάτω post) ο κοινώς επονομαζόμενος και “Σπιρτούλης”. Ένας κοντόχοντρος γλοιώδης τύπος, με βρώμικα λιωμένα παπούτσια, τριμμένο γιακά στο πουκάμισο, και γραβάτα της οποίας ο κόμπος ήταν πιο σκούρος κατά πέντε αποχρώσεις (και δεν πρόκειται για κάποιο νέο fashion statement). Ο οποίος για να το παίξει μούρη, αγόρασε από τον πρόεδρο της εταιρείας τη μεταχειρισμένη του πόρσε και καμάρωνε σα γύφτικο σκεπάρνι…. και φρόντιζε να ενημερώνει όλους ότι αυτός μένει στο Κολωνάκι-μη-χ**- και όταν όλοι πάνε για καφέ στη “γειτονιά” του αυτός κατεβαίνει με τις παντόφλες να αγοράσει εφημερίδα και  κοιτάει αφ’υψηλού τους ξενομπάτηδες. Τώρα λοιπόν ο Σπιρτούλης τροφοδοτεί το facebook και μαζί όλους εμείς που δεν επιλέξαμε από ανωτερότητα – κι αδιαφορία – και μαλακία εδώ που τα λέμε, το μαγικό κουμπί “ignore” που λέει και το CG με το ποια πράγματα τον … “ανάβουν” κι εμένα μου έρχεται μια αηδία, μια αναγούλα, ένα κατιτίς, γιατί θυμάμαι τη βρώμικη γραβάτα και τους λεκέδες στο πατελόνι και τη χοντρή χερούκλα του που κάθε φορά που μ’ έπιανε από τους ώμους να μου ζητήσει κάτι εγώ ανατρίχιαζα από αηδία. Γι’αυτές και μόνο τις ανεκτίμητες συγκινήσεις λοιπόν αξίζει (!) να παραμείνεις σε αυτό το site κοινωνικών συναστροφών, χαχα, χοχο και χιχι.

 Αγαπώ τον ήχο της βροχής. Είναι θαρρώ μια από τις μουσικές της φύσης. Με ηρεμεί, με ταξιδεύει, με μελαγχολεί. Φτιάχνω εικόνες πως η γη γυρίζει, τα σύννεφα κινούνται, συγκρούονται, γεννιέται η βροχή κι η γη την τραβάει κοντά της. Μερικές φορές νομίζω πως βρέχει μέσα μου. Ακούω τις στάλες να αντηχούν εσωτερικά, νιώθω τη ροή μέσα μου, στις φλέβες μου.

Είναι ωραία όταν βρέχει. Νιώθω πως είναι λύτρωση. Τα λιγοστά λουλούδια στις βεράντες ποτίζονται, οι δρόμοι γυαλίζουν στα νυχτερινά φώτα, ο ήχος των τροχών στην άσφαλτο αλλάζει, τα τζάμια αποκτούν ενέργεια κινητική. Εδώ δεν υπάρχει χώμα να μυρίζει, η υγρασία όμως αποκτά άλλες, αστικές μυρωδιές. Μόνο που όταν βρέχει θέλω να ακούω μελαγχολικά τραγούδια. Και τότε βρέχει πραγματικά μέσα μου. Άλλοτε είναι μια απαλή, ευγενική βροχή, άλλοτε μια καταιγίδα.

Απόψε που βρέχει, είναι παράξενο μα νιώθω πως φεύγω, από μένα όλο πιο μακριά.

Τέτοιες βραδιές το μουρμουρητό της βροχής γίνεται επιτακτικό και ζητάει ν’ακουστούν ιστορίες ανείπωτες και χιλιοειπωμένες κάτω από τα σκεπάσματα και ζεστές, υγρές ανάσες. Γιατί η γη γυρίζει και τροχιές στο χρόνο διαγράφει. Και τα σύννεφα συναντιούνται, σπάνε και γίνονται βροχή.

 Ήθελα να γράψω ένα πολύ χαρούμενο post. Με πολλές εικόνες από τις χριστουγεννιάτικες διακοπές μου στην «πατρίδα», με αστεία περιστατικά, με πολύ ξεχωριστές στιγμές. Μετά κατάλαβα ότι δε μπορώ να τα χωρέσω σε ένα κείμενο. Είναι πολλά, δε μπορώ να τα διαχειριστώ. Καμιά φορά η ζωή γίνεται τόσο έντονη και επιτακτική που σε κατακλύζει, σε αποσυντονίζει. Τώρα, δεν ξέρω αν το εκφράζω και τόσο καλά. Μιλάω για κείνες τις φορές είναι τόσο πυκνή η ροή των γεγονότων, ή τόσο φορτισμένη η σημασία τους που ακόμα κι αν είσαι στο επίκεντρό τους νιώθεις ανίκανος να τα αφομοιώσεις.

Κι έτσι δε μπορώ να γράψω ένα κείμενο με συνοχή, αρχή, μέση και τέλος. Ίσως φταίει και το hangover από τη χθεσινή οινοποσία. Κι έτσι όπως σβουρίζουν όλα ασυνάρτητα στο κεφάλι μου, μένει έντονη η υγρή μυρωδιά της πρωτοχρονιάτικης αυγής, οι δροσοσταλίδες πάνω στα γιασεμιά και τις μπουκαμβίλιες, το τρίξιμο των ξύλων στο τζάκι και τη φωτιά που έκαιγε μαζί και τις σκέψεις μου, μέχρι κάποιες από τις πιο συγκινητικές λέξεις που μου έχουν πει να ξαποστείλουν άδοξα τη μάσκαρα και το υπόλοιπο εορταστικό μακιγιάζ μου.  Επίσης θα θυμηθώ για να το ξεχάσω πάραυτα το πρώτο (κι ελπίζω τελευταίο) ζειμπέκικο της χορευτικής σταδιοδρομίας μου με μόνη ευτυχή περίσταση το ότι άπαντες οι μάρτυρες του τραγικού αυτού συμβάντος ήταν το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς, στουπί, κι έτσι έμελλε να καταγραφεί σε από χέρι – και ουίσκι – προ πολλού καμένα εγκεφαλικά κύτταρα.  Άλλα νέα από το Κάστρο? Α! Οι σοβάδες της Γκερνίκας δεν χάσκουν πια απειλητικοί, η κουπαστή εν μέρει αποκαταστάθηκε (ε, μην το παρακάνουμε) και οι τουαλέτες ντύθηκαν με πλακάκια και έζησαν την πρωτόγνωρη χαρά του χαρτιού και του σαπουνιού. Οι συμμαθητές και φίλοι παντρολογιούνται με ανησυχητικά μεγάλους ρυθμούς, κι ομοίως κάνουν και κάτι νεόπλουτα ξαδέρφια με γάμους-μπολιγουντιανές- υπερπαραγωγές όπου τα νεόνυμφα ζευγάρια αναδύονται καταμεσής της πίστας της γαμήλιας δεξίωσης μέσα σε cabrio μερσεντέδες (ναι καλά διάβασες!). Ως όφειλε, για να εκπληρώσει τον υστερικό γονεϊκό ρόλο της, η maman απελπίζεται γιατί δε βλέπει χαέρι από τις κόρες της και προτείνει στην πρεσβύτερη (εγώ είμαι αυτή, μην μπερδεύεσαι), ρεαλιστική επαγγελματική αποκατάσταση στην Ιερά Μητρόπολή Νεαπόλεως όπου: «θα-πάρεις-αυτοκινητο-και-θα-βρεις-ένα-καλό-παιδί………..» Το οποίο με βάση τα δεδομένα θα είναι ή θεούσος ή σωφρονιστικός υπάλληλος, γιατί αυτά παράγει εκεί το μέρος. Ο Μυλοπόταμος είναι από την άλλη μπάντα Κι επειδή τώρα που τα ξαναθυμήθηκα αυτά συγχύστηκα, ας επανέρθω στο άρωμα του ναργιλέ, του καμένου ξύλου, του φρεσκοκομμένου γιασεμιού από τα χέρια κείνου που μού ‘ταζε μπουγαρίνια και σας έταζα εγώ ιστορίες που δεν έγραψα ποτέ.

Εγώ προειδοποίησα για το χάος των συνειρμών μου, σωστά? Τώρα λοιπόν γύρισα, με την αίσθηση ότι μου είχε λείψει η αθηναϊκή μου ρουτίνα και ζωή. Κι όμως τώρα ήδη νιώθω να μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι εκεί, που μεγαλώσαμε μαζί, και που ξέρω πως την αυθεντικότητα και την ποιότητά τους δεν θα τη βρω πουθενά αλλού και ποτέ ξανά. Και πολύ τους αγαπώ. Και τα δικά τους λόγια μετράνε όσο τίποτε. Κι ίσως με κρατάνε στο να μη χάσω ολότελα την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους.