Ήθελα να γράψω ένα πολύ χαρούμενο post. Με πολλές εικόνες από τις χριστουγεννιάτικες διακοπές μου στην «πατρίδα», με αστεία περιστατικά, με πολύ ξεχωριστές στιγμές. Μετά κατάλαβα ότι δε μπορώ να τα χωρέσω σε ένα κείμενο. Είναι πολλά, δε μπορώ να τα διαχειριστώ. Καμιά φορά η ζωή γίνεται τόσο έντονη και επιτακτική που σε κατακλύζει, σε αποσυντονίζει. Τώρα, δεν ξέρω αν το εκφράζω και τόσο καλά. Μιλάω για κείνες τις φορές είναι τόσο πυκνή η ροή των γεγονότων, ή τόσο φορτισμένη η σημασία τους που ακόμα κι αν είσαι στο επίκεντρό τους νιώθεις ανίκανος να τα αφομοιώσεις.
Κι έτσι δε μπορώ να γράψω ένα κείμενο με συνοχή, αρχή, μέση και τέλος. Ίσως φταίει και το hangover από τη χθεσινή οινοποσία. Κι έτσι όπως σβουρίζουν όλα ασυνάρτητα στο κεφάλι μου, μένει έντονη η υγρή μυρωδιά της πρωτοχρονιάτικης αυγής, οι δροσοσταλίδες πάνω στα γιασεμιά και τις μπουκαμβίλιες, το τρίξιμο των ξύλων στο τζάκι και τη φωτιά που έκαιγε μαζί και τις σκέψεις μου, μέχρι κάποιες από τις πιο συγκινητικές λέξεις που μου έχουν πει να ξαποστείλουν άδοξα τη μάσκαρα και το υπόλοιπο εορταστικό μακιγιάζ μου. Επίσης θα θυμηθώ για να το ξεχάσω πάραυτα το πρώτο (κι ελπίζω τελευταίο) ζειμπέκικο της χορευτικής σταδιοδρομίας μου με μόνη ευτυχή περίσταση το ότι άπαντες οι μάρτυρες του τραγικού αυτού συμβάντος ήταν το λιγότερο που μπορεί να πει κανείς, στουπί, κι έτσι έμελλε να καταγραφεί σε από χέρι – και ουίσκι – προ πολλού καμένα εγκεφαλικά κύτταρα. Άλλα νέα από το Κάστρο? Α! Οι σοβάδες της Γκερνίκας δεν χάσκουν πια απειλητικοί, η κουπαστή εν μέρει αποκαταστάθηκε (ε, μην το παρακάνουμε) και οι τουαλέτες ντύθηκαν με πλακάκια και έζησαν την πρωτόγνωρη χαρά του χαρτιού και του σαπουνιού. Οι συμμαθητές και φίλοι παντρολογιούνται με ανησυχητικά μεγάλους ρυθμούς, κι ομοίως κάνουν και κάτι νεόπλουτα ξαδέρφια με γάμους-μπολιγουντιανές- υπερπαραγωγές όπου τα νεόνυμφα ζευγάρια αναδύονται καταμεσής της πίστας της γαμήλιας δεξίωσης μέσα σε cabrio μερσεντέδες (ναι καλά διάβασες!). Ως όφειλε, για να εκπληρώσει τον υστερικό γονεϊκό ρόλο της, η maman απελπίζεται γιατί δε βλέπει χαέρι από τις κόρες της και προτείνει στην πρεσβύτερη (εγώ είμαι αυτή, μην μπερδεύεσαι), ρεαλιστική επαγγελματική αποκατάσταση στην Ιερά Μητρόπολή Νεαπόλεως όπου: «θα-πάρεις-αυτοκινητο-και-θα-βρεις-ένα-καλό-παιδί………..» Το οποίο με βάση τα δεδομένα θα είναι ή θεούσος ή σωφρονιστικός υπάλληλος, γιατί αυτά παράγει εκεί το μέρος. Ο Μυλοπόταμος είναι από την άλλη μπάντα 
Κι επειδή τώρα που τα ξαναθυμήθηκα αυτά συγχύστηκα, ας επανέρθω στο άρωμα του ναργιλέ, του καμένου ξύλου, του φρεσκοκομμένου γιασεμιού από τα χέρια κείνου που μού ‘ταζε μπουγαρίνια και σας έταζα εγώ ιστορίες που δεν έγραψα ποτέ.
Εγώ προειδοποίησα για το χάος των συνειρμών μου, σωστά? Τώρα λοιπόν γύρισα, με την αίσθηση ότι μου είχε λείψει η αθηναϊκή μου ρουτίνα και ζωή. Κι όμως τώρα ήδη νιώθω να μου λείπουν κάποιοι άνθρωποι εκεί, που μεγαλώσαμε μαζί, και που ξέρω πως την αυθεντικότητα και την ποιότητά τους δεν θα τη βρω πουθενά αλλού και ποτέ ξανά. Και πολύ τους αγαπώ. Και τα δικά τους λόγια μετράνε όσο τίποτε. Κι ίσως με κρατάνε στο να μη χάσω ολότελα την εμπιστοσύνη μου στους ανθρώπους.
