Bigmouth strikes again

Bloggo-μετακόμισα, και όπως συνηθίζεται σε κάθε μετακόμιση κάτι πετάς, κάτι κρατάς. Είναι καλή ευκαιρία για ξεσκαρτάρισμα. Κάποια “έπιπλα” έμειναν στο “παλιό σπίτι”, εκεί ανήκουν άλλωστε, κι άφησαν χώρο για καινούργια. Τώρα αν πρόκειται για μια νέα αρχή, ή απλά άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς, αυτό είναι μια άλλη υπόθεση…

 Μα πόσα αινίγματα να λύσουν

πόσα τείχη να περάσουν

ποιο θαύμα πάλι να ζητήσουν?

Στον κόσμο αυτό που ξάφνου όλοι τις φοβούνται

Εν τη γενέσει τους πεθαίνουν

Φούσκες διάφανες, εύθραυστες

Γεμάτες αέρα και παρόν

Πάνω σου πέφτουν

Πάνω μου…

Αδειάζουν τις βαριές ανάσες τους

κομπιάζουν, ψιθυρίζουν

Λέξεις που γεννήθηκαν από χείλη ασθμαίνοντα

Στόματα σφαλιστά και μάτια πεινασμένα

Λέξεις που όλοι φοβήθηκαν

Να πουν, να ακούσουν

Λέξεις αέρινες, λέξεις χάρτινες.

Λέξεις χαμένες.

 Με τις λέξεις μου εσύ ηδονίζεσαι

για τις δικές σου εγώ σε ερωτεύομαι

Για λίγο νομίζω πως αφήνεσαι

Κι έπειτα ξέρω πως τη χαρά μου τη δανείζομαι.

Οι λέξεις μας μόνο συναντιούνται

Κι εμείς κλεφτές στιγμές, ματιές, χαμόγελα κρυμμένα

Οι λέξεις παίζουν το κρυφτό τους

Παίζουν το αυτόνομο παιχνίδι τους

Πάνε κι έρχονται

Αυτάρεσκες κι αυτάρκεις

Τρομάζει το στόμα που τις γέννησε

Τα δάχτυλα που τις γράψαν

Οι λέξεις μας παίζουν και χάνονται

Σα ραδιοφωνικές συχνότητες

Σε κενό αέρα

Τις λέξεις μου εκμαιεύεις κι ύστερα κρύβεσαι

Τις λέξεις σου αποζητώ κι ύστερα σε φοβάμαι.

Δεν είναι οι λέξεις μου πια απτές

δίχως μορφή και σχήμα

Σαστισμένες κι άναρθρες

τρεκκλίζουν κι ανισορροπούν.

Και ξέρουν πόσο τις φοβάμαι όταν για πολύ μένουν άυλες

γι’ αυτό ψάχνουν κάπου να κρυφτούν

τη μεταξύ τους συνάφεια μη βρω,την ουσία τους μην προδώσουν.

Οι λέξεις μου είναι ύπουλες κι απόψε αντιστέκονται

Θα μείνει θέλουν το αίνιγμα, μίτο δε θα δώσουν

Οι λέξεις οι νιογέννητες, στη μήτρα του μυαλού μου θα πεθάνουν.

Άμορφες κι αδέσποτες.