Είναι μερικές φορές που το μυαλό μας έτσι ξαφνικά κι απροειδοποίητα παίρνει ανάποδες στροφές. Συνήθως παίρνει πολλές μαζεμένες ανάποδες στροφές. Όχι μία μία χωριστά. Κι όχι ότι έχει μεσολαβήσει κάτι απαραίτητα, όχι ότι υπάρχει πάντα κάποια αιτία ή αφορμή. Τα δεδομένα μπορεί να παραμένουν ίδια με χτες ή προχτες, όμως αυτό το καταραμμένο το μυαλό ξαφνικά αρχίζει και κινείται ανάδρομα σαν τον Ερμή καλή ώρα.
Και τι γίνεται τότε?
Κοκο-μπλοκ. Δε μπορούσα να βρω πιο δόκιμο όρο. Κοινώς, μπλοκάρονται όλες οι λογικές διεργασίες και μπαίνουν σε λειτουργία όλοι οι δυνατοί αφοριστικοί, μηδενιστικοί, αυτοκαταστροφικοί μηχανισμοί και εν τέλει οδηγείσαι σε μια κατάσταση πλήρους σύγχυσης και πανικού. Και μέσα σε όλα αυτά σε πιανουν και κάτι μεταφυσικές ανησυχίες, τύπου τι νόημα έχει η ζωή μου, πόσο την ορίζω εγώ ο ίδιος, που πάω, τι έχω καταφέρει ως τώρα, πόσα πράγματα μου λείπουν, μπλαμπλαμπλα. Μεγάλη παγίδα κι άντε να βγεις. Η αλήθεια είναι ότι αυτά που θα έρθουν να σου πούνε οι φίλοι – τα οποία είναι ίδια με αυτά που θα τους πεις κι εσύ όταν επανέλθεις στην φυσιολογική σου κατάσταση ή απλά την κατάσταση ασυνειδησίας του χάους της ζωής σου, πες την και φάση τριαλαρό, τη δεδομένη στιγμή δεν πολυβοηθάνε. Κατά βάθος τα ξέρεις, είπαμε κι εσύ αυτά θα έλεγες σε κάποιον τρίτο σε αντίστοιχη φάση, αλλά τώρα δεν ακούγονται καθόλου ανακουφιστικά. Χρειάζεσαι απλά λίγη φροντίδα και προδέρμ από το/τα κατάλληλα άτομα. Αυτό που στην καθομιλουμένη λέμε πατ-πατ. Οι αμπελοφιλοσοφίες πάνε στράφι. Κι εξάλλου οι προβληματισμοί δεν είναι απαραίτητα άστοχοι, απλά ίσως λίγο υπερβολικοί. Πάντως το μυαλό του καθενός έχει αυτόβουλη προσωπικότητα και ξαναγυρνάει από μόνο του σε ορθόδρομη τροχιά. Σαν τον Ερμή καλή ώρα.
