Σήμερα θέλω να σας μιλήσω για το πόσο κακό, σατανικό, ύπουλο πράγμα είναι αυτό το facebook. Θα το έχετε βέβαια διαπιστώσει οι περισσότεροι, γιατί ο καθένας θα έχει βρει μέσα πρώην με αγκαλιά τις/τους νυν τους σε τρυφερά ενσταντανέ που σας έχουν κάνει να βγάλετε καπνούς από τα αυτιά, τη μύτη, και κάθε πόρο του δέρματος από τη ζήλια ή απλά σας έχουν «κόψει» τα γόνατα, θα σας έχουν στείλει friend request άτομα που έχουν να εμφανιστούν δεκαετία και βάλε, ή πρώην αφεντικά/ συνάδελφοι που ήσασταν στα μαχαίρια και τώρα θέλουν να γίνετε friends και να κάνετε ο ένας στον άλλον poke. Εμένα λοιπόν τόσος «πολιτισμός» αρχίζει να με τσατίζει. Όχι κύριε πρώην αφεντικέ μου, δε θέλω να γίνουμε friends γιατί αν θυμόσαστε με απολύσατε προ τριετίας γιατί η εταιρεία σας έκανε περικοπές (και κυρίως επειδή δεν ήμουν αρκετά χαζογκόμενα ώστε να σας κάνω τα γλυκά μάτια). Όχι κύριε πρώην αγαπημένε μου, δε θέλω να γίνουμε friends και να βλέπω τα νέα σας κάθε τρεις και λίγο μετά από τόση προσπάθεια που έκανα να κόψουμε κάθε επαφή και να πάψω να ασχολούμαι μαζί σας. Όχι κύριε πρώην πάλαι ποτέ φίλε/φίλη μου αν θέλετε να μάθετε νέα μου, βάλτε το κουλό σας να πάρετε ένα τηλέφωνο, να χρεωθείτε κιόλας. Και τέλος, όοοχι κύριε νυν part-time lover, δε μπορείτε να εξαφανίζεστε έτσι από προσώπου γης σα να μην τρέχει τίποτε και ξαφνικά θέλετε να γίνουμε friends κι εγώ να βλέπω την profile photo σας και η τσατίλα που με έχετε γραμμένη κανονικά να μετατρέπεται σε παράπονο: “κοίτα -τον -τι -γλυκούλης -που -είναι -και -πως -κοιτάει -το -φακό -όπως -κάποτε -κοίταζε -κι -εμένα”. Αστοδιάλο.
