Είναι εκείνη η αμήχανη στιγμή
που ο χρόνος μοιάζει να παγώνει
κι ο αέρας να γίνεται πυκνός…
Εκείνη η άπνοη σιωπή
δυνατή όσο χίλιες λέξεις,
εκείνη η φευγαλέα στιγμή
γεμάτη όσο μήνες, χρόνια…
Καθώς το βλέμμα αναζητά το άλλο να βρει
κι η μιλιά αγκομαχεί, η ανάσα πνίγεται
Τότε που λες πως όλα τώρα θα συμβούν
όλα θα συμβούν ή τίποτα.
Δυο βλέμματα, δυο στόματα
δυο ανάσες που ανταμώνουν
μετέωρες μένουν λίγο πριν στροβιλιστούν
Πριν τη ζάλη τους ενώσουν
πριν εκείνη η στιγμή τελείωσει
πριν για πάντα αιχμαλωτιστεί
στου χρόνου την αδυσσώπητη ροή.
