Εδώ και πολλά χρόνια, κάθε χρόνο ζούσα το Πάσχα της Μαρμότας. Κοινώς, κάθε χρόνο παιζόταν το ίδιο επεισόδιο. Ο Ιησούς της Ναζαρέτ, ο Σπαρτακός, ο Λώρενς της Αραβίας, το Πάσχα στο Α/χώρι (ας μη γράψω το όνομα, έχει γίνει και διάσημο τώρα τελευταία, τρομάρα του). Κάθε χρόνο λοιπόν στο χωριό με τα σόγια και τα συμπεθεριά, τους κλασικούς οικογενειακούς τσακωμούς για το πότε θα πάμε, πότε θα γυρίσουμε, πόσες μέρες θα διανυκτερεύσουμε, αν η μαγειρίτσα θα έχει και κοιλίτσα, αν η λαμπάδα θα έχει μπιχλιμπίδια, το άγχος να φάμε όοοολο το κρέας, γιατί η γιαγιά από τον υπερβάλλοντα ζήλο της ξεκληρίσε ολόκληρο κοπάδι και εσχάτως το καινούργιο παραμυθάκι για το πότε θα παντρευτώ και θα κάνω παιδιά, και είιιιδες την ξαδέρφη σου τη Λ. που είναι και μικρότερη, και η Ρ. απέναντι που της χτίζουν και σπίτι - όπα ρε γιαγιά και που να τονε βάλω εγώ τον αγαπητικό στη γκαρσονιέρα? – άμα είσαστε αγαπημένοι θα βολευτείτε σιγά σιγά, εγώ με τον παππού σου…………… Τέλοσπάντων, αυτό είναι το κλίμα – πνεύμα των ημερών. Κάθε χρόνο Μ. Σάββατο ή συνήθως Κυριακή του Πάσχα έφευγαν τα εσεμές βροχή προς την κολλητή, κι επέστρεφαν πίσω με την ίδια ευχή: «Του χρόνου Πάσχα στο Τιμπουκτού». Μακριά από συγγενείς, υστερίες και καννιβαλιστικά έθιμα.
Φέτος από ότι φαίνεται η μαρμότα έπεσε σε χειμερία νάρκη. Κι η ευχή υλοποιείται. Όχι, δεν πάμε Τιμπουκτού. Ούτε και στη Χαβάη που έχει γίνει και της μόδας. Η κολλητή διασχίζει τον Ατλαντικό για να αντικρύσει τον Ειρηνικό (και τον έρωτα!) από το Σαν Φραν, κι υποφαινόμενη πετάει για Κεντρική Ευρώπη, και αύριο τέτοια ώρα θα πίνει μπύρα σε κάποιο τζαζ μπαράκι στην Πράγα με τους αγαπημένους της χλιμίντζουρες φίλους (άσχετο αλλά είναι πολύ βλακεία να μιλάς για τον εαυτό σου στο τρίτο πρόσωπο τελικά, αλλά τώρα βαριέμαι να ξανασυντάξω την πρόταση).
Με τη δουλειά και την κούραση όλων αυτών των ημερών δεν το είχα πολυ-συνειδητοποιήσει, αλλά σήμερα καθώς έφτιαχνα τη βαλίτσα και αποχαιρετούσα τη φιλενάδα σκέφτηκα ότι τα φετινά εσεμές θα ταξιδέψουν πολύ μακριά, κι όχι Κρήτη – Πύλο και τούμπαλιν.
Σε όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο και δεν έχουν βαρεθεί να μπαίνουν στο μπλόγκ και να βλέπουν την πανάρχαια καταχώρηση (sorry Δημητρούλα, αλλά έχω λιώσει στη δουλειά κι ούτε χρόνος, ούτε όρεξη) εύχομαι καλό Πάσχα και κάντε καμιά ευχή, μπορεί να σας κάτσει κάποια στιγμή. Επίσης εύχομαι στην ξαδέρφη μου τη Λ. καλούς απογόνους, στη Ρ. καλορίζικο, και θα πιώ κι ένα αψέντι στην υγειά τους. Λυπάμαι μόνο που: α) δε θα φάω καλτσούνια ζεστά που μόλις έχουν βγει από το φούρνο ανήμερα τη Μ. Παρασκευή ενώ οι θείες ξινίζουν τα μούτρα τους με αποτροπιασμό για την αμαρτωλή συν γεροντοκόρη ανιψιά, και β) που θα χάσω την 500.000η επανάληψη του Λώρενς. Θα μου το γράψει κανείς στο βίντεο? :-Ρ
