Η ζωή κύκλους κάνει. Κι εγώ είμαι πάλι εδώ. Εδώ στο blog, εδώ στο Νότο.
Έχω μάλλον ξεχάσει να μπλογκάρω, εξάλλου γράφω τόσο πολύ πια καθημερινά για τη δουλειά μου που μετά δεν έχω όρεξη ή κουράγιο να ξαναστηθώ μπροστα από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Αφήστε που ενίοτε νομίζω ότι θα στερέψουν οι λέξεις μέσα μου και μια μέρα θα ξυπνήσω και δε θα έχω κάτι άλλο να πω (ή να γράψω).
Είμαι εδώ περίπου ένα μήνα, αν και το ένα ποδαράκι ακόμα πατάει στην αττική γη και σιγά σιγά πάει να ανασηκωθεί για να φτάσει κι αυτό εδώ κάτω. Και αυτό το γεωγραφικό σπαγγάτο έχει λίγη πλάκα, τη μια μέρα χαίρομαι πολύ που το αριστερό είναι εδώ κάτω και θέλω να έρθει επειγόντως και το δεξί, την άλλη μου λείπει το δεξί ποδάρι και το αριστερό ζηλεύει και θέλει να πάει εκεί. Τελοσπάντων για να μην είμαι και αχάριστη, μια χαρά πάει η προσαρμογή μου εδώ, αν εξαιρέσει κανεις το οτι μου λείπουν ανελέητα οι φίλοι μου και ότι το ΙΚΕΑ δεν έχει φέρει ακόμα τις βιβλιοθήκες που θέλω με αποτέλεσμα να εξακολουθώ να ζω με τις κούτες. Οι ρυθμοί εδώ είναι σίγουρα διαφορετικοί, κι εγώ ακόμα σύμφωνα με το νόμο της αδράνειας συνεχίζω να τρέχω και πιάνω τον εαυτό μου να αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει πια λόγος. Η δύναμη της συνήθειας βλέπετε, όπως η αίσθηση του πανικού όταν ακούω από το ραδιόφωνο (ακούω αθηναικούς σταθμούς στο ιντερνετ, οι τοπικοί είναι απλά ανεκδιήγητοι!) ότι θα έχει απεργεία το μετρό, ο ησάπ, τα τραμ, τα τρόλευ μπλαμπλα και προς στιγμήν πανικοβάλλομαι για να συνειδητοποιήσω μερικά δευτερόλεπτα αγωνίας αργότερα ότι χεχε, δε μένω πια εκεί, και ότι ακόμα και την ώρα που θα έπρεπε να είμαι στο γραφείο να φύγω (με τα πόδια) από το σπίτι μου, θα φτάσω 10-15 λεπτά καθυστερημένη. χιχιχι.
Όπως έλεγα αρκετό καιρό πριν έρθω, αυτό που πίστευα θα με φρίκαρε πιο πολύ από όλα είναι η νοοτροπία. Ε ναι λοιπόν, καλά το είχα φανταστεί. ¨Η μάλλον ακόμα χειρότερα. Γιατί πάντα πίστευα ότι εμείς εδώ στην πρωτεύουσα τση Κρήτης είμαστε λιγάκι πιο προχωρημένοι. Ναι, αν εξαιρέσεις ότι είδα και γκέυ ζευγάρι αγκαλιά μέση με μέση να κάνει τον περίπατό του στο γνωστότερο σουλάτσο του νησιού, δυστυχώς υπάρχει έτσι μια μικρή καθυστέρηση στην αντίληψη… και φυσικά ούυυ, πολύς επαρχιωτισμός και αρχοντοχωριατιά. Το βλέπω και στη δουλειά μου. Ήρθα όμως εγώ και θα τους φέρω αθηναικό αέρα. Ή τουλάχιστον θα προσπαθήσω να μη γίνω σαν αυτούς! (χλωμό)
Νομίζω έχω πολλά να πω, αλλά ακούω τον κουρδιστή του πιάνου μου να “παίζει” με τα τελευταία-τελευτάια πλήκτρα και νομίζω πως πρέπει να κάνω την εμφάνισή μου προς τα κει.
Σας αφήνω προς το παρόν αγαπητοί αναγνώστες (αν έχει ξεμείνει κανείς δηλαδή, τόσο καιρό που είχε μείνει ακατοίκητο τουτο δω το βλογκ). Πάω να δω τι θυμάμαι από τις προ δεκαετίας δεκαετείς σπουδές μου στο όργανο.
χχχ
