Ωραία blogger έχω γίνει εγώ που γράφω μόνο όποτε βαριέμαι στη δουλειά… κι ουτε καν τόσο συχνά! Νομίζω θα με διαγράψει η πανελλήνια ομοσπονδία βλόγκερς όπου να’ναι.
Λοιπόν… το θέμα είναι ότι σήμερα έχει τόση ησυχία που δε μπορώ να δουλέψω, απλά δε γίνεται. Εγώ θέλω να γίνεται κι ένας ψιλοχαμός για να καταβάλω προσπάθεια να συγκεντρωθώ και να τα καταφέρω. Είχα συνηθίσει και πάντα στο γραφείο να ακούγονται φωνές, βρισιές, τσακωμοί, τώρα δε μπορώ με τέτοια ηρεμία.
Διανύω επίσημα τον τρίτο μήνα μου στο ηρωικό (και δημοκρατικό, μην ξεχνάμε) heraklion και ιδού σε μπούλετς τα high-lights των διαπιστώσεών μου:
- σε ένα χρόνο από τώρα θα είμαι η 2πλάσια. Ίσως και η 3πλάσια. Βασικά εδώ το πιο ποιοτικό και άρα σίγουρο μέσο διασκέδασης, είναι το φαί. Κάθε μέρα ακούω για άλλη ταβέρνα, ρακάδικο, μεζεδοπωλείο, μουσικό μεζεδοπωλείο. Παίζει να υπάρχουν περισσότερα από ό,τι και στην Αθήνα. Νομίζω κάθε βράδυ να πηγαίνω σε άλλο, θα μου πάρει μήηηηνες ολόκληρους μέχρι να τα εξαντλήσω και αν. Γενικά εδώ είσαι χορτασμένος. Και χορτασμένος φτηνά. Δεν πληρώνεις 20 ευρώ για 2 μπύρες και μια ποικιλία, με 10 εχεις φάει και πιει του σκασμού. Χώρια το γλυκό στο τέλος. Απλό παράδειγμα – όχι σε ταβέρνα, αλλά σε καφέ. Παραγγέλνουμε μια μπύρα κι ένα ποτήρι κρασί. Εκτός από αυτά, προσγειώνονται στο τραπέζι μας: ένα μπολ φυστικοξηροκάρπια, ένα μπολ πατατάκια, ένα μπολ με παξιμαδάκια σε διάφορες γεύσεις και αποχρώσεις, ένα πιάτο με 4 φλογέρες τυρί – ζαμπόν και ένα πιάτο με 4 σπρινγκ ρολλς. Πρέπει να αρχίσω επειγόντως γυμναστήριο!
- ας μείνω στη διασκέδαση. Υπάρχουν 2-3 μπαρ τα οποία διαφέρουν από τα υπόλοιπα καγκουρομάγαζα. Σε αυτά γίνεται χαμός. Και οι φάτσες ανακυκλώνονται. Εγώ έχω παει σε καθένα 1-2 φορές και ήδη χαιρετάω κόσμο που γνώρισα εκεί. Μου λείπει ένα μαγαζί λίγο πιο underground, λίγο πιο industrial, που να μην παίζει όμως τα τραγούδια που παίζαμε στο προαύλιο του σχολείου με κιθάρες και φυσαρμόνικες 10+ χρόνια πριν. Να, κάτι σαν το Hoxton. Εδώ και τα μαγαζιά που διαφέρουν παρα-είναι κυριλέ. Αυτό το κυριλέ σηκώνει ανάλυη. Φυσικά υπάρχει και η κλασική guernica (βλ. παλιότερο ποστ) αλλά δεν είναι να το παρακάνεις με την πάρτη της, γιατί κινδυνεύεις να καείς πιστεύοντας ότι είσαι ακόμα 18 και μπορείς να χοροπηδάς ανέμελος στα σπασμένα πλακάκια. Χμμ…
- Κεφάλαιο κυριλέ: πολύ στήσιμο βρε παιδί μου, πολύ στήσιμο. Γιατί; Ούτε στο Κολωνάκι δεν έχω δει τόση επιτήδευση (οκ, το παράκανα). Πάμε σε εγκαίνια ενός νέου μπαρακίου (δυστυχώς εξανεμίστηκαν οι ελπίδες μου ότι θα έφερνε κάτι το πολύ διαφορετικό βλέπε την απο πάνω παράγραφο). Η ώρα 8 με το ζόρι. Η μέρα Τρίτη. Οι κοπέλες – και οι άντρες, ντυμένες βαμμένες – οι άντρες όχι, πάλι καλα, στην τρίχα. Μαλλί κομμωτηρίου, φρεσκοσιδερωμένο, τακούνα να με το συμπάθιο, ντύσιμο, τσαντάκι φάκελος στο χέρι. Εγώ νιώθω η γυφτάρα του χωριού, αλλά γρήγορα συνέρχομαι και λέω ότι έτσι έχω βγει σάββατο βράδυ στην Αθήνα. Δεν έχω εγώ το πρόβλημα αλλά ΑΥΤΟΙ.
- Ας πιάσουμε όμως και το Αυτές, πιο ειδικά. Πέρα από τα παραπάνω… οι γυναίκες έχουν λέμε τελείως ξεφύγει. Άκουσα για κοπέλα και δη υπάλληλο σε μαγαζί για παπούτσια, η οποία ανανεώνει το λουκ της αλλάζοντας περούκα. Υποθέτω, ξυπνάει το πρωί, λέει, ποια είμαι σήμερα, είμαι η μετενσάρκωση της Μονρο; Βαζει την ξανθιά πλατινέ περούκα. Η τρίτη είναι η μέρα της μελαχοινής περσόνας, η τετάρτη της τζέσικαραμπιτ-κοκκινομάλας και πάει λέγοντας. Εγώ έχοντας φρίξει ακούγοντας αυτό το νεωτερισμό – βρε μήπως είμαι συντηρητικιά τελικά; – εξέφρασα την άποψή μου, για να ακούσω να την υποστηρίζουν οι έτεροι συνομηλιτές ότι της πάει πολύ και γιατί όχι ; Εκεί αποφάσισα καλύτερα να μη μιλάω και πολύ.
- … βέβαια οι άλλοι μιλάνε για μένα. Είπαμε, είμαι μόλις δυο μήνες κλεισμένους εδώ, δεν έχω κυκλοφορήσει και τόσο, έχω αποφύγει so far τα πολλά PR, γενικά κρατάω ινκόγκνιτο προφίλ. Η φήμη μου όμως προφανώς προηγείται. Γιατί αλλιώς δεν εξηγείται που μαθαίνω από φίλο μου ότι του είπε μια φίλη του που της το είπε ο αφεντικός της που του το είπε ενας γνωστός του ότι εγώ παίρνω Χ μισθό. Δηλαδή… ποιος χριστιανός κάθισε κι ασχολήθηκε με μια τύπισσα που ουτε καν δεν εχει δει ποτέ, και άρχισε να διαδίδει φήμες για κείνη (που ήταν και μούφα συν τοις άλλοις!). Ήμαρτον! Get a life.
- έρχονται διάφοροι που θέλουν να γράψουν εδώ στο περιοδικό και όλοι τους σχεδόν όταν τους ρωτήσω για τι πράγμα θέλουν να γράφουν, μου απαντάνε ότι θέλουν μια στήλη μέσα από την οποία να
“θάβουν” κόσμο. Απίστευτο; Είμαστε η γενιά μήπως των μεσημεριανών γκόσιπ εκπομπών και θέλουμε να γίνουμε κατίνες στη θέση της κατίνας; Θα μου πεις βέβαια εσύ τι κάνεις τόση ώρα; Εγώ κάνω κοινωνιολογική παρατήρηση και καταγραφή. - Και μια που λέω για κοινωνιολογική παρατήρηση. Το Σάββατο πέρασα όλο το απόγευμά μου σε τοπικό δημόσιο νοσοκομείο. Εντάξει, περαστικό ήταν, μόλις μου έκαναν την ένεση όλα ξαναγίναν ρόδινα. Ένιγουέι… Στατιστική ανάλυση των θαμώνων των διαδρόμων του νοσοκομείου: ~45% αλβανοί, ~45% Έλληνες, λούμπεν κατάσταση ή βοσκάκια – πετσάκια (πετσακας = ψιλοορεσίβιος τύπος που φοράει μαύρο πουκάμισο, χρυσή καδένα, ψηλοκάβαλο τζιν, λουστραρισμένο παπούτσι, κρατάει κομπολόι και οδηγεί νισσάν ναβάρα). Αααα! κι ένα 10% βαριά – βαριά, λοιποί τύποι, πιο everyday φάτσες. Που πήγαν ξαφνικά οι κυριλέδες του herakliou?
Anyway, σταματάω εδώ γιατί έχω πάρει φόρα. Μην τα πω κι όλα με την πρώτη ε?
αν και ειμαι σίγουρη ότι θα έχω μπόλικο υλικό..
φτου ρε γαμώτο, ακόμα 4 είναι…. 
