Ξέρεις ποιος είσαι?
Ξέρεις τι θέλεις? Από τον εαυτό σου κι από τους άλλους.
Ξέρεις να το ζητάς, να το διεκδικείς?
Πόσο ψηλά έχεις βάλει τον θρόνο στο προσωπικό σου βασίλειο?
Είναι οι πύλες ανοιχτές ή εκεί χωράς μόνο εσύ?
Νιώθεις πως είσαι παντοδύναμος?
Πως δε χρειάζεται να λογαριάζεις κανέναν?
Κι όταν το κάνεις είναι μόνο για να κατευνάσεις τα ψήγματα τύψεών σου?
Στο δρόμο που διαβαίνεις, βλέπεις γύρω σου τους συνοδοιπόρους σου?
Ή τραβάς μπροστά ατάραχος με το λάβαρο του στόχου σου στο χέρι?
Νομίζεις ότι έχεις βγάλει κάρτα απεριορίστων διαδρομών ώστε να μπαίνεις και να βγαίνεις στη ζωή των άλλων χωρίς να δίνεις λογαριασμό?
Έχεις νιώσει ποτέ μόνος? Έχεις πληγωθεί?
Έχεις κάνει ποτέ κάποιον να νιώσει μόνος ενώ είναι μαζί σου? Έχεις πληγώσει?
Είσαι ειλικρινής με τους άλλους?
Με τον εαυτό σου? Μήπως λες ψέμματα ακόμα και σ’αυτόν?
Παίζεις με ψευδώνυμα σε έναν κόσμο παράλληλο γιατί επώνυμα στον κόσμο τον πραγματικό τα έχεις κάνει σκατά κι η ζωή σου είναι άδεια?
Ψάχνεις μια δεύτερη ευκαιρία ή μήπως κι εδώ θα σε κυνηγήσει ο αληθινός σου εαυτός?
Είσαι η «μοιραία γυναίκα» που στήνει τις πιο δελεαστικές βιτρίνες για να προωθήσει το λαχταριστό της κρέας?
Θέλεις να καυχιέσαι ότι είσαι η απελευθερωμένη γκόμενα που πηδιέται δεξιά αριστερά και το «γλεντάει»?
Κρύβεσαι πίσω από το μπλαζέ σου ύφος για να μη φανεί το άδειο βλέμμα σου?
Το πουλάς καλά το προϊόν σου? Το πουλάς ακριβά το προϊόν σου?
Σε κάποιον με ωραίο αυτοκίνητο, επώνυμα ρούχα και πανάκριβα δώρα?
Φεύγεις ξημερώματα από τα κλαμπ, λιώμα με ανάσα που σκυλοβρωμάει τσιγάρο κι αλκοόλ, με τον πρώτο που σου’πιασε τον κώλο και σου είπε ένα χιλιομασημένο κοπλιμέντο που δε θα θυμηθείς ποτέ?
Ψάχνεις απεγνωσμένα να επιβεβαιώσεις τη γυναικεία σου αυταρέσκεια μετρώντας τα λάφυρά σου?
Δίνεις υποσχέσεις ηδονής κι όμως ξεχνάς να δώσεις την ψυχή σου?
Κοιτάζεσαι καμιά φορά στον καθρέφτη ψάχνοντας τα σημάδια του χρόνου, κι αναρωτιέσαι τι θα συμβεί όταν χαθεί η ομορφιά σου?
Κάτω από τα φτιασίδια και τα βαθιά ντεκολτέ, ζει άραγε κάτι από το κοριτσάκι με τα κοτσιδάκια?
Είσαι ένα ακόμα «γαλάζιο αγοράκι με τη βαρβάτη την ψωλή» που μαζεύει τρόπαια για τη συλλογή του?
Κάθε γυναίκα είναι για σένα ένα κομμάτι κρέας για γρήγορη κατανάλωση?
Για επίδειξη και ανταγωνισμό με τους φίλους σου?
Και αφού γυρίσεις σπίτι και χαθεί το χαμόγελο της ματαιοδοξία σου, αυνανίζεσαι με κάποια φτηνιάρικη τσόντα στην tv?
Έχεις ποτέ εκτονωθεί σε ένα ξένο σώμα, έχεις ατιμάσει το δόσιμό του?
Τελικά πηδάς όσο λες? Το ευχαριστιέσαι όσο καυχιέσαι?
Φτιάχνεις γύρω σου ένα μύθο γιατί δεν αντέχεις την αλήθεια σου?
Ρίχνεις παραπετάσματα ρομαντισμού για να μη φανεί το κενό στη ψυχή σου?
Κρύβεσαι πίσω από στίχους άλλων και τραγούδια γιατί τα δικά σου λόγια είναι αέρας?
Μελαγχολείς τεχνητά καμιά φορά για να αποδείξεις την ανθρωπιά σου?
Κάτω από τον ανδρικό σου εγωισμό, επιβιώνει έστω λίγη αγορίστικη ευαισθησία?
Κοιμάσαι πάντα ήρεμος το βράδυ?
Δεν έχεις ξυπνήσει ποτέ με την αίσθηση της αβάσταχτης μοναξιάς του κυριακάτικου πρωινού? Ακόμα κι αν δεν ξυπνάς μόνος?
Σκέφτηκες ποτέ να δώσεις κάτι παραπάνω? Ή μήπως δεν έχεις?
Σκέφτηκες ποτέ να δοθείς? Ή μήπως κρατάς την ενέργειά σου για τον εαυτό σου?
Έχεις πει ποτέ λόγια μεγάλα?
Σου’χουν πει ποτέ λόγια μεγάλα?
Τα πίστεψες? Όταν τα άκουσες κι όταν τα έλεγες.
Ξέρεις πια τι είναι αλήθεια και τι ψέμα?
Φοβάσαι να χαρείς μη σου το πάρουν πίσω?
Φοβάσαι να αφεθείς και να λύσεις τις άμυνές σου?
Βαρέθηκες να ακούς τα «αλλά» των άλλων?
Βαρέθηκες τους δειλούς και τους ανειλικρινείς?
Βαρέθηκες τους εγωιστές και τους ανεπαρκείς?
Βαρέθηκες να εκπλήσσεσαι αρνητικά και να κατηγορείς τον εαυτό σου?
Κουράστηκες να τα ζεις όλα μισά?
Κουράστηκες το ωραίο περιτύλιγμα να κρύβει ένα άδειο πακέτο?
Θέλεις επιτέλους να πιστέψεις σε κάτι, σε κάποιον?
Και πως θα μάθεις αν αξίζει?
Και πως θα ξέρεις αν η ενέργεια σου δεν πάει χαμένη, αν η χαρά σου δεν είναι δανεική?
Και πως θα βρεις αυτόν/αυτήν που διαφέρει μέσα σ’όλους αυτούς που χάνονται σε λάθος θέλω ή νοιάζονται μόνο για τα δικά τους θέλω?
Κι επιτέλους πως θα πιστέψεις ξανά στα λόγια?
Στα αγγίγματα, στα χάδια?
Στις στιγμές?
Με τόσα ψέμματα που ντύθηκαν οι λέξεις,
Πως να σου πω το σ’ αγαπώ, να το πιστέψεις.
υ.γ.1 προς αποφυγή παρεξηγήσεων: είμαι εξαιρετικά καλά, το post γεννήθηκε από μια μεγάλη κουβέντα κι από αυτά που βλέπω γύρω μου
υ.γ.2 λατρεύω τον κυνικό εαυτό μου όταν βγαίνει στην επιφάνεια!
υ.γ.3 ευτυχώς που ο Αύγουστος έφυγε και μαζί οι παχιές οι μύγες. 
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Πάρα πολύ δυνατό κείμενο.