..κι εγώ δε θέλω να κοιμηθώ γιατί δε θέλω να ξυπνήσω μόνη,
μόνη μες το χιόνι – χαχα
έκανε κι ομοιοκαταληξία βρε,
ναι αρνούμαι να κοιμηθώ.
Έβαλα πολλά αγαπημένα τραγούδια
να παίζουν στη διαπασσών
νομίζω σε λίγο δε θα’μαι μόνη
θα’ρθουν οι γείτονες 
Ναι, το ξέρω, απόψε υπήρξα άπληστη
Ζήτησα κι άλλο, λες και δεν ήξερα
πως δε μου αναλογούσε.
Εντάξει, είπα να προσπαθήσω.. κακό είναι αυτό?
Έπαιξα κι έχασα. Αν όμως κέρδιζα?
Αν κέρδιζα, δε θα’γραφα εδώ. χοχο.
I feel it in my fingers, I feel it in my toes
και δε μιλάω για το κρύο.
Αύριο θα’ναι όλα άσπρα,
κι εγώ εδώ αποκλεισμένη,
μονάκριβη αυτοκράτειρα του βασιλείου των 30 τ.μ.
θα παίζω χιονοπόλεμο με τη γιαγιά απέναντι
- ελπίζω ακόμα να ζεί, έχω καιρό να τη δώ -
και μετά θα φτιάχνω ιστορίες στο μυαλό
για κείνα που θά’θελα να ζω
και μάλλον δε θά’ρθουν.
Όταν η πραγματικότητα δε σου κάνει
φτιάχνεις τη δική σου
και δε βαριέσαι (για να μην πω το άλλο το κακό!)
κάπως μέσα της ξεχνιέσαι.
Έτσι κι αλλιώς συνήθως η πραγματικότητά μας δεν αντέχεται
το ανθρώπινο μυαλό αρνείται να τη συλλάβει
Το’χω ξαναπεί άλλωστε,
ποιος ορίζει τι είναι αληθινό και τι όχι.
Μάλλον αληθινό είναι εκείνο που μας πονά.
Τη φαντασία εύκολα τη διαγράφεις.
Κι ύστερα τη ξαναγράφεις
τη ξαναγράφεις
ξαναγράφεις
Η άλλη λύση είναι ο ύπνος και τα δικά του όνειρα
τώρα τον αρνούμαι
γιατί κι αυτός κάποτε τελειώνει.
Και μετά?
