Bigmouth strikes again

CC is sometimes drifting away in Wonderland and the rest of the time is stuck in reality

Κύκλοι vol.2 Δεκεμβρίου 2, 2010

Filed under: 3ος κύκλος — ccnio @ 2:29 πμ
Tags:

Τελικά έκανα λάθος. Όταν ο κύκλος θέλει να γυρίσει, δε θα σε ρωτήσει. Μπορεί απλά να περάσει από πάνω σου σαν οδοστρωτήρας. Ναι, γιατί όχι; Επειδή νόμιζες ακόμη αφελώς ότι μπορείς όλα να τα ελέγχεις; Επειδή ό,τι έχει απομείνει ζωντανό από τη μη κυνική πλευρά σου πιστεύει ακόμη ότι όταν το «θέλω» σου είναι τόσο ισχυρό τίποτα δε μπορεί να πάει στραβά; Είπαμε, τίποτα δεν είναι γραμμικό. Τίποτα δεν είναι στον έλεγχο σου. Τρέχε λοιπόν σαν ποντίκι σε αυτόν τον τροχό που δεν ξέρεις τι θα σου φέρει, πιθανότατα τίποτα από όσα εύχεσαι, πιθανότατα όλα όσα απεύχεσαι, τρέχε και μη ρωτάς. Δεν είναι αυτός ο ρόλος σου. Άσε που μπορεί στο τέλος να τρελαθείς. Απλά τρέχε.

 

 

Κύκλοι Οκτωβρίου 17, 2010

Filed under: 3ος κύκλος — ccnio @ 8:54 μμ
Tags: ,

Κύκλους κάνει η ζωή, κύκλους ομόκεντρους, κύκλους μάταιους, κύκλους φαύλους. Γίναμε λοιπόν κι εμείς κυκλοθυμικοί. Γυρνάμε γύρω γύρω σαν σβούρες, γύρω από τον εαυτό μας, γύρω από τα γεγονότα που ανακυκλώνονται. Ενώ πρόσωπα και συναισθήματα, εικόνες κι αναμνήσεις, μας περικυκλώνουν.

Κι εκεί που έλεγες ότι άφησες πίσω σου κάτι για πάντα, γυρνάει ο τροχός και το ξαναβρίσκεις μπροστά σου. Άλλοτε είναι μεταμφιεσμένο σε κάτι άλλο και πρέπει να παιδευτείς για να ανακαλύψεις την πραγματική του – οικεία – φύση. Άλλοτε είναι τόσο κραυγαλέα και απροκάλυπτη η ομοιότητα, η θύμηση, η επανάληψη, που αρχίζεις να κάνεις βήματα ανάποδα για να βρεις την κυκλική τροχιά την οποία ακολούθησε ο μίτος.

Δεν ξέρω αν πιστεύω στην τυχαιότητα ή στην μοίρα. Νομίζω ότι πιστεύω σε εκείνο τον αόρατο νόμο της έλξης που ορίζει τι έρχεται στη ζωή μας και τι όχι. Αυτός ο «νόμος» είναι μάλλον η ίδια μας η φύση, η ίδια, η καθαρή ουσία μας. «Έλκουμε» πράγματα που δεν είναι πάντα αυτά που θέλουμε – ή που νομίζουμε ότι θέλουμε. Όμως δεν είναι τυχαίο ότι έρχονται. Οι κύκλοι μας δεν είναι τυχαίοι. Είτε γραμμένοι πάνω στην υγρή άμμο, είτε με την ακρίβεια του διαβήτη, είναι ολοδικοί μας. Κάθε κύκλος, είναι κύκλος γύρω από τον εαυτό μας.

Σε έναν τέτοιο κύκλο σε βρήκα ξανά μπροστά μου. Φορούσες άλλο όνομα, άλλο άρωμα, άλλο πουκάμισο, αλλά ήσουν και πάλι «Εσύ». Νομίζω πως βλέπω καθαρά. Κάτι το φωνάζει μέσα μου. Δε θέλω να σε (ξανα)χάσω. Δε θέλω να ξαναρχίσει αυτός ο τροχός.

 

μια ματιά Μαΐου 22, 2009

Filed under: Uncategorized — ccnio @ 8:34 μμ
Tags:

Μια ματιά

δεν ήταν προμελετημένη.

Μια ματιά, 

πλανήθηκε, μετεωρήθηκε, κοντοστάθηκε. 

 

Μια ματιά τυχαία.

Τα φύλλα σταμάτησαν το θρόισμα τους

τα πουλιά έμειναν για λίγο άλαλα

μια ματιά, 

σαστισμένη, 

τυχαία, 

μαγνητική, 

αμφίβολη.

 

free

Filed under: Uncategorized — ccnio @ 8:31 μμ
Tags:

Ξεγελώ τις νύχτες

και τις μέρες

τους λέω πως είμαι εδώ

μα κάτι λείπει

κάτι από την ψυχή

κάτι από το κορμί

και περιπλανιέμαι ακέραιη

θαρρείς

ψάχνοντας τα κλάσματα μου

στις νύχτες, στις στιγμές

όταν θέλω να ξεχαστώ

στον ύπνο, στα όνειρα

στον αιθέριο μου βίο παράλληλο

εκεί που δεν ελέγχω την ψυχή μου,

δεν σκηνοθετώ τα όνειρά μου.

 

ccnio strikes again! Οκτωβρίου 10, 2008

Filed under: iraklio calling — ccnio @ 7:45 μμ
Tags:

Η ζωή κύκλους κάνει. Κι εγώ είμαι πάλι εδώ. Εδώ στο blog, εδώ στο Νότο.

Έχω μάλλον ξεχάσει να μπλογκάρω, εξάλλου γράφω τόσο πολύ πια καθημερινά για τη δουλειά μου που μετά δεν έχω όρεξη ή κουράγιο να ξαναστηθώ μπροστα από μια οθόνη και ένα πληκτρολόγιο. Αφήστε που ενίοτε νομίζω ότι θα στερέψουν οι λέξεις μέσα μου και μια μέρα θα ξυπνήσω και δε θα έχω κάτι άλλο να πω (ή να γράψω).

Είμαι εδώ περίπου ένα μήνα, αν και το ένα ποδαράκι ακόμα πατάει στην αττική γη και σιγά σιγά πάει να ανασηκωθεί για να φτάσει κι αυτό εδώ κάτω. Και αυτό το γεωγραφικό σπαγγάτο έχει λίγη πλάκα, τη μια μέρα χαίρομαι πολύ που το αριστερό είναι εδώ κάτω και θέλω να έρθει επειγόντως και το δεξί, την άλλη μου λείπει το δεξί ποδάρι και το αριστερό ζηλεύει και θέλει να πάει εκεί. Τελοσπάντων για να μην είμαι και αχάριστη, μια χαρά πάει η προσαρμογή μου εδώ, αν εξαιρέσει κανεις το οτι μου λείπουν ανελέητα οι φίλοι μου και ότι το ΙΚΕΑ δεν έχει φέρει ακόμα τις βιβλιοθήκες που θέλω με αποτέλεσμα να εξακολουθώ να ζω με τις κούτες. Οι ρυθμοί εδώ είναι σίγουρα διαφορετικοί, κι εγώ ακόμα σύμφωνα με το νόμο της αδράνειας συνεχίζω να τρέχω και πιάνω τον εαυτό μου να αντιλαμβάνεται ότι δεν υπάρχει πια λόγος. Η δύναμη της συνήθειας βλέπετε, όπως η αίσθηση του πανικού όταν ακούω από το ραδιόφωνο (ακούω αθηναικούς σταθμούς στο ιντερνετ, οι τοπικοί είναι απλά ανεκδιήγητοι!) ότι θα έχει απεργεία το μετρό, ο ησάπ, τα τραμ, τα τρόλευ μπλαμπλα και προς στιγμήν πανικοβάλλομαι για να συνειδητοποιήσω μερικά δευτερόλεπτα αγωνίας αργότερα ότι χεχε, δε μένω πια εκεί, και ότι ακόμα και την ώρα που θα έπρεπε να είμαι στο γραφείο να φύγω (με τα πόδια) από το σπίτι μου, θα φτάσω 10-15 λεπτά καθυστερημένη. χιχιχι.

Όπως έλεγα αρκετό καιρό πριν έρθω, αυτό που πίστευα θα με φρίκαρε πιο πολύ από όλα είναι η νοοτροπία. Ε ναι λοιπόν, καλά το είχα φανταστεί. ¨Η μάλλον ακόμα χειρότερα. Γιατί πάντα πίστευα ότι εμείς εδώ στην πρωτεύουσα τση Κρήτης είμαστε λιγάκι πιο προχωρημένοι. Ναι, αν εξαιρέσεις ότι είδα και γκέυ ζευγάρι αγκαλιά μέση με μέση να κάνει τον περίπατό του στο γνωστότερο σουλάτσο του νησιού, δυστυχώς υπάρχει έτσι μια μικρή καθυστέρηση στην αντίληψη… και φυσικά ούυυ, πολύς επαρχιωτισμός και αρχοντοχωριατιά. Το βλέπω και στη δουλειά μου. Ήρθα όμως εγώ και θα τους φέρω αθηναικό αέρα. Ή τουλάχιστον θα προσπαθήσω να μη γίνω σαν αυτούς! (χλωμό)

Νομίζω έχω πολλά να πω, αλλά ακούω τον κουρδιστή του πιάνου μου να «παίζει» με τα τελευταία-τελευτάια πλήκτρα και νομίζω πως πρέπει να κάνω την εμφάνισή μου προς τα κει.

Σας αφήνω προς το παρόν αγαπητοί αναγνώστες (αν έχει ξεμείνει κανείς δηλαδή, τόσο καιρό που είχε μείνει ακατοίκητο τουτο δω το βλογκ). Πάω να δω τι θυμάμαι από τις προ δεκαετίας δεκαετείς σπουδές μου στο όργανο.

χχχ

 

μεταμεσονύχτιες «καμμένες» θεωρίες Ιουνίου 11, 2008

Filed under: Uncategorized — ccnio @ 12:22 πμ
Tags: ,

Μα καλά ακόμα στο Πάσχα έχω μείνει εδώ πέρα; Πήγα Πράγα, γύρισα, πήγα Πήλιο, γύρισα, έπηξα στη δουλειά, πήγα Κάρυστο, γύρισα, πήγα Μύκονο, γύρισα, πήζω στη δουλειά, πάω Σύρο το τριήμερο και υποθέτω γυρίζοντας θα ξαναπήξω στη δουλειά. Ναι. Ωραία.

Με αφορμή λοιπόν αυτό το «πήξιμο», το θέμα που θα αναλύσουμε σήμερα είναι η νέα θεωρία μου για το πως καταφέρνει μια (μισθωτή) δουλειά να απορροφήσει όλο τον ελεύθερο χρόνο σου και την προσωπική ζωή σου, ή γιατί βγαίνεις άχρηστος/κακός υπάλληλος όταν πας να προβάλεις κάποιες λογικότατες αντιρρήσεις στις παρα-λογικότατες απαιτήσεις των ανώτερών σου ή έστω να βάλεις κάποια όρια στο πόσο μπορούν να σε… σοδομίζουν βρε αδερφέ. Τώρα δεν είμαι σίγουρη ότι η παραπάνω πρόταση βγάζει ακριβώς νόημα, αλλά είναι και αργά και το μυαλό όσο να πεις έχει αρχίσει να κουρκουταίνει με το πηγαινέλα άχρηστων πληροφοριών και την καταγραφή τους στα υπέροχα έντυπα στα οποία εργάζομαι.

Λοιπόν τι έλεγα; Α ναι. Η θεωρία μου για το πώς μπορεί να ξεφύγουν οι απαιτήσεις σε ένα εργασιακό περιβάλλον ώστε τα απολύτως παράλογα να είναι πια λόγικά και δεδομένα.

Ας πάρουμε ένα απλό και διόλου τυχαίο παράδειγμα. Επί δύο εβδομάδες δουλεύεις εξαντλητικές ώρες, non stop, βγάζοντας πολύ μεγάλο όγκο δουλειάς και όχι παίζοντας στο facebook. Έρχεται λοιπόν η Παρασκευή, η ώρα 12μιση το βράδυ (δουλεύεις ασταμάτητα από τις 10, το πρωί ντε) και θέλεις να φύγεις να πας σπίτι σου να κοιμηθείς ή να βρεις τους φίλους σου και να πνίξεις τον πόνο σου σε ένα και δύο και τρία και τέσσερα ποτά. Τι πιο λογικό θα μου πείτε, δεδομένου και μία και δύο και τρεις και τέσσερεις ώρες να κάτσεις ακόμα, η ρημαδο-δουλειά δεν θα τελειώσει. Ξαφνικά λοιπόν πιάνεις τον εαυτό σου να διαπραγματεύεται με τον/την προϊστάμενο και να απολογείσαι για το ότι φεύγεις «τόσο νωρίς». Όπα, κάτι δεν πάει καλά εδω.

Θα σας πω τι δεν έχει πάει καλά. Άλλη συνάδελφος έχει ήδη κλείσει 48ωρο σερί  και ακόμα ακμαία (και με τα ίδια ρούχα από χτες) συνεχίζει λες και όταν ήταν μικρή έπεσε στη μαρμίτα με το red bull. Που να μιλήσεις τώρα κι εσύ με το ταπεινό σου δεκατετραμισάωρο?

Και μετά το παράδειγμα περνάμε στην θεωρία: Το πρόβλημα σε κάθε δουλειά εντοπίζεται στον/στην συνάδελφο που είναι διατετιμένος/η να θυσιάσει τα πάντα από τον προσωπικό του/της χρόνο και ζωή και να τα δώσει όλα προκειμένου να αποδείξει στο αφεντικό (ή στον εαυτό του/της) ότι είναι simply the best. Βγαίνει και σε μοντέλο που εξαρχής (από το εργοστάσιο σα να λέμε) δεν είχε προσωπική ζωή. Η έλειψη προσωπικής ζωής με τη σειρά της, συνεπάγεται παρατεταμένη έως οριστική αποχή από το σεξ, πράγμα που δημιουργεί αλυσσιδωτές ορμονικές διαταραχές που ως γνωστόν κάνουν τα νεύρα του/της τσατάλια. Η συνέχεια γνωστή. Τα νεύρα ξεσπάνε στους συναδέλφους, τα πάντα τον/την ενοχλούν, από τη μουσική μέχρι το ανοιχτό (ή το κλειστό ενίοτε, ανάλογα την ώρα και την πορεία του Ερμή) παράθυρο, κτλ κτλ κτλ. Το άτομο αυτό που λέτε, σιγά σιγά θέλει να περάσει το δικό του μοντέλο ζωής και στους γύρω του. Κατά την θεωρία μου αυτό είναι μια υποσυνείδητη πράξη εκδίκησης: «δε θα καλοπερνάτε εσείς με φίλους, γκόμενους και βολτούλες ενώ εγώ θα πήζω εδώ αφού δεν έχω που να πάω και ποιον να δω». Το πιθανότερο είναι ότι το συγκεκριμένο άτομο στο σχολείο ήταν από αυτά τα παιδάκια που κυνηγούσαν το απουσιολόγιο και το τηρούσαν ευλαβικά, πετάγονταν από το καρεκλάκι τους με το δείχτη μονίμως αγκυλωμένο σε όρθια θέση ουρλιάζοντας «Κύριε-κύριε-κύριε!!!», και στο διάλειμμα δεν έβγαιναν από την τάξη γιατί διάβαζαν το επόμενο μάθημα ώστε να κάνουν τους έξυπνους. You get the picture?

Έτσι που λέτε. Πάντα, σε κάθε γραφείο – εταιρεία – τμήμα, θα υπάρχει ένας ή παραπάνω σπασίκλες – κ*****νοι τύποι που χαλάνε την πιάτσα και αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγή ναι μεν για σένα, παράδειγμα προς μίμηση ωστόσο για το αγαπημένο σου αφεντικό. Εννοείται πως ο τύπος (τύπισσα) αυτός /αυτή, θεωρεί αδιανόητη την απαίτηση που προβάλλεις εσύ να φύγεις πχ μια μέρα στο 8ωρό σου. Ή να μην πας το σ-κ να δουλέψεις. Ή να πεις μια μαλακία με το διπλανό σου.

Το κείμενο αυτό βασίζεται σε φανταστικά πρόσωπα. Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι τελείως τυχαία.🙂

 

Πάσχα στο Τιμπουκτού!!! Απριλίου 24, 2008

Filed under: Uncategorized — ccnio @ 11:19 μμ
Tags:

Εδώ και πολλά χρόνια, κάθε χρόνο ζούσα το Πάσχα της Μαρμότας. Κοινώς, κάθε χρόνο παιζόταν το ίδιο επεισόδιο. Ο Ιησούς της Ναζαρέτ, ο Σπαρτακός, ο Λώρενς της Αραβίας, το Πάσχα στο Α/χώρι (ας μη γράψω το όνομα, έχει γίνει και διάσημο τώρα τελευταία, τρομάρα του). Κάθε χρόνο λοιπόν στο χωριό με τα σόγια και τα συμπεθεριά, τους κλασικούς οικογενειακούς τσακωμούς για το πότε θα πάμε, πότε θα γυρίσουμε, πόσες μέρες θα διανυκτερεύσουμε, αν η μαγειρίτσα θα έχει και κοιλίτσα, αν η λαμπάδα θα έχει μπιχλιμπίδια, το άγχος να φάμε όοοολο το κρέας, γιατί η γιαγιά από τον υπερβάλλοντα ζήλο της ξεκληρίσε ολόκληρο κοπάδι και εσχάτως το καινούργιο παραμυθάκι για το πότε θα παντρευτώ και θα κάνω παιδιά, και είιιιδες την ξαδέρφη σου τη Λ. που είναι και μικρότερη, και η Ρ. απέναντι που της χτίζουν και σπίτι – όπα ρε γιαγιά και που να τονε βάλω εγώ τον αγαπητικό στη γκαρσονιέρα? – άμα είσαστε αγαπημένοι θα βολευτείτε σιγά σιγά, εγώ με τον παππού σου…………… Τέλοσπάντων, αυτό είναι το κλίμα – πνεύμα των ημερών. Κάθε χρόνο Μ. Σάββατο ή συνήθως Κυριακή του Πάσχα έφευγαν τα εσεμές βροχή προς την κολλητή, κι επέστρεφαν πίσω με την ίδια ευχή: «Του χρόνου Πάσχα στο Τιμπουκτού». Μακριά από συγγενείς, υστερίες και καννιβαλιστικά έθιμα.

Φέτος από ότι φαίνεται η μαρμότα έπεσε σε χειμερία νάρκη. Κι η ευχή υλοποιείται. Όχι, δεν πάμε Τιμπουκτού. Ούτε και στη Χαβάη που έχει γίνει και της μόδας. Η κολλητή διασχίζει τον Ατλαντικό για να αντικρύσει τον Ειρηνικό (και τον έρωτα!) από το Σαν Φραν, κι υποφαινόμενη πετάει για Κεντρική Ευρώπη, και αύριο τέτοια ώρα θα πίνει μπύρα σε κάποιο τζαζ μπαράκι στην Πράγα με τους αγαπημένους της χλιμίντζουρες φίλους (άσχετο αλλά είναι πολύ βλακεία να μιλάς για τον εαυτό σου στο τρίτο πρόσωπο τελικά, αλλά τώρα βαριέμαι να ξανασυντάξω την πρόταση).

Με τη δουλειά και την κούραση όλων αυτών των ημερών δεν το είχα πολυ-συνειδητοποιήσει, αλλά σήμερα καθώς έφτιαχνα τη βαλίτσα και αποχαιρετούσα τη φιλενάδα σκέφτηκα ότι τα φετινά εσεμές θα ταξιδέψουν πολύ μακριά, κι όχι Κρήτη – Πύλο και τούμπαλιν.

Σε όσους διαβάζουν αυτό το κείμενο και δεν έχουν βαρεθεί να μπαίνουν στο μπλόγκ και να βλέπουν την πανάρχαια καταχώρηση (sorry Δημητρούλα, αλλά έχω λιώσει στη δουλειά κι ούτε χρόνος, ούτε όρεξη) εύχομαι καλό Πάσχα και κάντε καμιά ευχή, μπορεί να σας κάτσει κάποια στιγμή. Επίσης εύχομαι στην ξαδέρφη μου τη Λ. καλούς απογόνους, στη Ρ. καλορίζικο, και θα πιώ κι ένα αψέντι στην υγειά τους. Λυπάμαι μόνο που: α) δε θα φάω καλτσούνια ζεστά που μόλις έχουν βγει από το φούρνο ανήμερα τη Μ. Παρασκευή ενώ οι θείες ξινίζουν τα μούτρα τους με αποτροπιασμό για την αμαρτωλή συν γεροντοκόρη ανιψιά, και β) που θα χάσω την 500.000η επανάληψη του Λώρενς. Θα μου το γράψει κανείς στο βίντεο? :-Ρ